« Mam, » begon hij, zijn stem vlak en ijzig, « vertel me precies waarom je mijn vrouw uit huis hebt gezet. »
Ik hoorde Linda proberen het tij te keren. Ik hoorde Heather iets op de achtergrond roepen. Ik hoorde excuses, halve waarheden, herschrijvingen van het verhaal. Mark geloofde geen woord.
« Je had geen recht, » zei hij. « Geen. En dan eis je dat ze huur betaalt nadat je haar hebt vernederd? Ben je gek? »
Ik zag hoe Linda’s manipulatie veranderde in schuldgevoel. Daarna naar woede. Daarna naar tranen. Mark bleef kalm.
« Als Emily niet welkom is, » zei hij, « dan ben ik dat ook niet. En je krijgt geen cent meer van ons. Nooit. »
Heather riep iets onverstaanbaars. Toen eindigde het gesprek abrupt: Linda had opgehangen. Mark stapte weer in de auto, zijn gezicht somber maar vastberaden. « Ik ben klaar, » zei hij. « We gaan ons eigen leven opbouwen, Em. Geen chaos meer. »
En een paar weken was het rustig. Toen begonnen de berichten. Tientallen ervan.
Van Linda: « Praat alsjeblieft met me. » « Je vernietigt deze familie. » « We hebben hulp nodig met de rekeningen. » « Je bent ons iets verschuldigd voor het opvoeden van jou. »
Van Heather: « Je hebt alles verpest. » « Mama lijdt door JOU. » « Denk je dat je beter bent dan wij? »
Ik heb ze allebei geblokkeerd. Maar de echte schok kwam drie maanden later.
Op een middag kreeg Mark een telefoontje van een onbekend nummer. Toen hij antwoordde, veranderde zijn gezicht van verwarring… tot ongeloof… tot walging. « Mama is uit huis gezet, » fluisterde hij nadat hij had opgehangen. « Heather heeft haar spaargeld leeggezogen. Alles meegenomen. Ze bleef met niets achter. »
