Decennialang beschouwde de medische wetenschap moedermelk als simpele brandstof. Calorieën erin, groei eruit. Een biologische formule die voedingsstoffen van moeder op kind overbrengt. Einde verhaal.
Maar als melk alleen maar calorieën zou bevatten, waarom zou de samenstelling dan veranderen afhankelijk van of de baby een jongen of een meisje is? Welk biologisch doel zou dat kunnen dienen?
Katie vertrouwde op haar gegevens. En de gegevens wezen op iets revolutionairs.
Ze ging door.
Bij meer dan 250 moeders en meer dan 700 meetmomenten werd het verhaal complexer. Jongere moeders die voor het eerst moeder werden, produceerden melk met minder calorieën, maar significant hogere cortisolwaarden – het stresshormoon.
De baby’s die melk met een hoog cortisolgehalte dronken, groeiden sneller. Ze waren ook alerter, voorzichtiger, waakzamer. Angstiger.
Melk bouwde niet alleen lichamen op. Het vormde het temperament. Programmeerde gedrag. Communiceerde omgevingsfactoren van moeder op kind via chemische processen.
Toen ontdekte Katie iets dat alles veranderde.
Wanneer een baby drinkt, stroomt een microscopisch kleine hoeveelheid speeksel terug in het borstweefsel. Dat speeksel draagt biologische signalen met zich mee – chemische boodschappen over het immuunsysteem van de baby, over ziekteverwekkers waarmee de baby in aanraking is gekomen, en of de baby ziek wordt.
Het lichaam van de moeder leest die signalen.
En binnen enkele uren verandert de melk.
Het aantal witte bloedcellen neemt toe. Macrofagen vermenigvuldigen zich. Gerichte antilichamen verschijnen – speciaal ontworpen om de ziekteverwekker te bestrijden die het speeksel van de baby heeft onthuld.
Wanneer de baby herstelt, keert de samenstelling van de melk terug naar de normale waarde.
Dit was geen toeval. Dit was geen passieve voeding.
