Brianna’s glimlach verstijfde. Skylar wist niet waar ze moest kijken. Ethan werd bleek als iemand die beseft dat hij de verkeerde persoon heeft gesteund. Brianna probeerde te protesteren, maar de steward, Marco, bleef kalm: Ik ben correct ingecheckt als hoofdpassagier van het vliegtuig.
Ik heb niets gecorrigeerd. Ik haalde diep adem om het trillen in mijn handen te bedwingen. Brianna draaide zich naar Ethan en eiste dat hij ingreep. Hij probeerde op een zielige manier: « Kunnen we praten? » Ik keek hem aan, maar herkende hem niet. « Je zag me verdwijnen. Dat was de discussie. »
Wat ze niet wisten: zes maanden eerder had ik geïnvesteerd in een programma voor gedeeld eigendom van een privé-luchtvaartmaatschappij. Niet voor de show, maar om praktische redenen. Ik had het Ethan niet verteld, die mijn successen altijd « schattig » noemde. Brianna wist er natuurlijk niets van.
Ik ging aan boord. Binnen zat ik vlak bij de ingang, mijn benen werden plotseling slap. Marco vroeg me of ik mensen die niet op de lijst stonden de toegang wilde weigeren. Ik dacht er even over na. « Nee. Maar alle wijzigingen moeten via mij lopen. »
De vlucht verliep in gespannen stilte. In Napa deed Brianna alsof er niets gebeurd was. Foto’s, geforceerd gelach, kleine plagerijtjes aan mijn adres. Ethan speelde de onhandige bemiddelaar. Tijdens het eerste diner, toen ze opmerkte: « Sommige mensen horen echt thuis op zo’n plek, » legde ik mijn vork neer.
‘Genoeg,’ zei ik kalm. Het werd stil aan tafel. Ik vertelde haar wat ze had gedaan, wat het aan het licht bracht en wat het nu inhield: ze zou geen toegang meer tot me hebben. Ethan probeerde de vraag te ontwijken. ‘Je wist wat je moest doen,’ antwoordde ik. ‘Je koos ervoor om niets te doen.’
De volgende ochtend boekte ik een commerciële vlucht naar huis. Geen gedoe. Geen geschreeuw. Voordat ik vertrok, stuurde ik Ethan een berichtje: « Ik praat wel als je er klaar voor bent om verantwoordelijkheid te nemen, niet om jezelf te rechtvaardigen. »
