Mijn schoonzus zei tegen me: « Jij hebt hier niets te zoeken. » Ze schrapte mijn naam van de passagierslijst en verving me door haar yogalerares. Toen we aan boord gingen, glimlachte ze zelfvoldaan en zei: « Ga maar naar huis. » Iedereen keek weg – zelfs mijn man. Toen draaide een bemanningslid zich naar me toe en zei: « Welkom aan boord, eigenaar. »

Ik had nooit gedacht dat een simpel weekendje in Napa mijn huwelijk zou kunnen breken, en toch begon het daar allemaal. Mijn man, Ethan Caldwell, had me beloofd dat deze reis een reset zou zijn: drie dagen wijngaarden, lekker eten en wat frisse lucht na maanden van werkstress. Zijn jongere zus, Brianna, had erop gestaan ​​om « alles te regelen » als verrassing: vluchten, hotel, proeverijen en zelfs een privéjet tussen Los Angeles en Santa Rosa.

Ik had beter moeten weten. Brianna heeft me nooit gemocht en heeft dat nooit onder stoel en banken gestoken. Tijdens de rit naar de hangar bleef Ethans telefoon op het dashboard knipperen. Bij elk telefoontje van Brianna spanden zijn schouders zich een beetje meer aan. Ik vroeg hem of ze de plannen weer had veranderd. Hij lachte nerveus: « Het is goed. » Zijn handen bleven echter stevig om het stuur geklemd. Die stilte was luider dan een ruzie.

Bij de hangar stond Brianna op ons te wachten, met een designbril op haar neus en die glimlach van iemand die denkt dat ze gewonnen heeft. Naast haar stond een lange vrouw, onberispelijk gekleed in sportkleding, met een perfecte houding en een glanzende paardenstaart. « Skylar, mijn yogalerares. Zij gaat met ons mee, » kondigde Brianna aan.

Ik knipperde met mijn ogen. « Met ons? We waren met z’n drieën. »

Haar glimlach werd breder. « Niet meer. » Ze kwam zo dichtbij dat alleen ik haar kon horen. « Jij hoort niet meer mee op deze reis. Ik heb het geregeld. » Ze liet me de passagierslijst op haar telefoon zien. Mijn naam was verdwenen. In plaats daarvan: Skylar Monroe. « Ik heb je verwijderd. Simpel. »

Ik keek naar Ethan en wachtte tot hij zou protesteren, lachen, iets zou doen. Hij deed niets. Hij staarde naar het asfalt alsof het hem kon opslokken. Op dat moment begreep ik dat dit niet zomaar Brianna’s wreedheid was: het was een test om te zien hoe ver ik mezelf zou laten vernederen.

Bij het instappen controleerde de beambte de identiteitsbewijzen. Brianna gaf de hare af, daarna die van Skylar. Toen ik de mijne liet zien, onderbrak Brianna me met een zelfvoldane glimlach. « Zij staat niet op de lijst. » Vervolgens zei ze tegen mij: « Ga maar naar huis. » De mensen om me heen deden alsof ze het niet hoorden. Zelfs Ethan bleef stil.

Een bemanningslid kwam vervolgens naar me toe, keek me recht in de ogen en zei: « Mevrouw, we hadden u al verwacht. Welkom aan boord, eigenaar. »