Diego stond verstijfd.

Het gelach van zijn vrienden achter hem veranderde plotseling in een vervormd, vervagend geluid, alsof iemand op de aan/uit-knop had gedrukt om de wereld uit te schakelen. Voor hem bleef het meisje stil. Rustig. Haar ogen toonden geen woede—alleen de kille zekerheid van iemand die een waarheid bezit die krachtig genoeg is om te vernietigen.

« H… Hoe wist je dat? » stamelde Diego. Zijn stem was schor en trillend. Al zijn vertrouwde arrogantie was verdwenen, en erachter stond een bang kind.

Ze bukte zich en raapte de map van de vloer. Toen ze zich oprichtte, bleef haar blik op hem gericht.

« Mijn achternaam is Montenegro. »

Slechts vier woorden. Maar ze raakten Diego recht in de borst.

Montenegro.

De achternaam van de man die net de fabriek had gekocht waar zijn vader twintig jaar had gewerkt. Dezelfde man die hem drie maanden geleden had ontslagen—wegens het verduisteren van geld.

Een geheim dat Diego’s familie koste wat kost verborgen had gehouden. Ze vertelden de buren dat hij « in het buitenland werkte. » Dat het een speciale missie was. Dat valse gevoel van eer was het enige waaraan ze zich vastklampten.

En dit meisje… wist het allemaal.

« Die nacht kwam mijn vader heel laat thuis, » vervolgde ze, haar stem gelijkmatig maar elk woord snijdend als een mes. « Hij vertelde me over een man genaamd Ricardo Flores—jouw vader—die probeerde een collega erin te luizen om zichzelf te redden. Hij zei ook… hij heeft een zoon genaamd Diego. En het enige waar hij om geeft is jouw gezicht redden. »

De gang viel stil.