Diego’s vrienden bogen hun hoofd, niemand durfde te spreken. Ze begrepen het allemaal: het masker was gevallen.

« Nee… alsjeblieft… » fluisterde Diego. Tranen welden op. De angstaanjagende pestkop van zojuist was nu gewoon een kind dat smeekte. « Vertel het aan niemand. »

« Dat hoeft niet, » antwoordde ze. « Maar vanaf vandaag eindigt dit. Niet alleen met mij—maar met iedereen. »

Ze zette nog een stap dichterbij, dichtbij genoeg zodat hij haar adem kon horen.

« Elke keer dat je iemand probeert te vernederen om je sterker te voelen… Je zult dit moment herinneren. Onthoud dat je kracht slechts een façade is. »

Diego knikte. Geen weerstand. Geen excuses.

Ze draaide zich om en liep weg, hem naakt in de gang achterlatend voor de waarheid waar hij het meest bang voor was.

Vanaf die dag veranderde Diego Flores.

Geen ruzie meer. Geen zwakker slachtoffers meer zoeken. Hij werd stil, teruggetrokken—als iemand die net zijn eigen spiegelbeeld in een spiegel had gezien en niet durfde te kijken.

Dat meisje is nooit meer gepest.

En Diego leerde de bitterste les van zijn leven:
soms is de gevaarlijkste persoon niet degene die het hardst schreeuwt—
maar degene die stil is… en de waarheid kent.