Toen mijn man zei: « Ik heb mijn ex uitgenodigd voor de bruiloft van je broer. Ze hoort bij de familie. Als je me vertrouwt, zul je het begrijpen, » glimlachte ik en antwoordde: « Natuurlijk wel. »
Vervolgens vroeg ik haar man in het geheim om met me mee te gaan.
Laten we zeggen dat het repetitiediner onvergetelijk werd, en wel om goede redenen.
« Als je me vertrouwt, zul je begrijpen waarom ik Brianna heb uitgenodigd voor Marcus’ bruiloft, » kondigde Derek aan tijdens het diner op zondag, precies tussen het moment dat mijn moeder de gekonfijte zoete aardappelen ronddeelde en het moment dat mijn vader zijn derde glas bourbon inschonk.
De vork van mijn broer Marcus bleef halverwege zijn mond steken. Mijn toekomstige schoonzus Simone schopte me onder de tafel.
« Brianna, je ex-vriendin? » vroeg Marcus langzaam. « Op mijn bruiloft. Die van volgende maand. »
« Ze hoort eigenlijk bij de familie, » legde Derek uit aan mijn verbijsterde ouders, terwijl hij zijn kip sneed alsof hij hun eetkamer niet was binnengedrongen. « Weten jullie nog hoe hecht we waren? »
Niemand herinnerde het zich, omdat het nooit was gebeurd. Maar ik zag hoe mijn man deze uitgebreide leugen verzon, terwijl mijn familie als versteend toekeek, en ik hoorde mezelf zeggen:
« Natuurlijk, schat. Ik begrijp het helemaal. »
Wat Derek niet wist, was dat ik het telefoonnummer van Malcolm Morrison – Brianna’s echte echtgenoot – al sinds de dag ervoor in mijn telefoon had opgeslagen.
Voordat we verdergaan, als u vindt dat verraad aan de kaak gesteld moet worden en dat de waarheid moet zegevieren, nodigen we u uit om u te abonneren. Het is gratis en het stelt anderen in staat om deze verhalen te ontdekken.
Laten we afwachten hoe dit zich ontwikkelt.
De ontdekking was toevallig.
Zaterdagmorgen was ik op zoek naar een yogastudio in Buckhead toen het Instagram-account van Brianna Morrison in mijn suggesties verscheen. Dezelfde Brianna, de ex van Derek, die zogenaamd drie jaar geleden naar Houston is verhuisd voor een baan bij een tech-startup.
Behalve dan dat al haar recente berichten getagd waren met Atlanta. Brunches in Midtown, ochtendjogging in Piedmont Park en een trouwfoto van twee jaar geleden met een man genaamd Malcolm Morrison, een projectontwikkelaar, met het onderschrift:
« Twee jaar met mijn zielsverwant. »
Mijn moeder herstelde als eerste, hoewel haar glimlach geforceerd overkwam.
« Brianna… ik weet niet zeker of ik het me kan herinneren. »
‘Natuurlijk,’ onderbrak Derek, terwijl hij nog wat groene koolbladeren pakte. ‘Ze hielp destijds mee met het organiseren van jullie liefdadigheidsveiling, die voor de kerk.’
Mijn moeder had nog nooit een benefietveiling georganiseerd. Ze deed weliswaar mee aan de boekeninzamelingsacties van de kerk, maar niets dat belangrijk genoeg was om zo’n organisatie te rechtvaardigen. Toch knikte ze langzaam, verbaasd maar te beleefd om hem voor ieders neus tegen te spreken.
‘Wat een lief meisje,’ vervolgde Derek, terwijl hij zijn verhaal stukje voor stukje opbouwde. ‘Ze is zo blij om iedereen weer te zien. Omdat ze voor zaken in de stad is, komt het perfect uit.’
Simone kneep mijn knie steviger vast onder de tafel. Ze was mijn vriendin voordat ik met Marcus begon te daten; ze kende ons hele verhaal. Ze wist dat Brianna al lang uit Dereks leven was verdwenen voordat hij mij ontmoette – die relatie die tot het verleden behoorde, nauwelijks de moeite waard om te noemen aan het begin van onze relatie.
Mijn vader schraapte zijn keel.
« Nou ja… als het voor jullie allebei belangrijk is… »
‘Zij is het,’ zei Derek vastberaden, terwijl hij me eindelijk aankeek. Zijn blik drukte iets uit wat ik nog nooit eerder had gezien – niet echt een uitdaging, maar bijna. ‘Toch, Tasha?’
Het juiste antwoord was nee. De juiste reactie was om hem te vragen waarom hij zijn ex-vriendin uitnodigde voor de bruiloft van mijn broer. De juiste actie was om te wijzen op de ongepastheid van het hele gesprek.
In plaats daarvan glimlachte ik en gaf haar het boterschaaltje.
« Doe wat je gelukkig maakt, mijn schat. »
Marcus legde zijn vork helemaal neer.
« Ik kan me niet herinneren dat ik Brianna heb ontmoet. »
‘Je zat waarschijnlijk op de universiteit,’ zei Derek, met een overdreven zelfverzekerde toon. Hij had dit gesprek voorbereid, deze leugens geoefend. ‘Ze was toen vaak in de buurt.’
Het was fascinerend in zijn brutaliteit. Marcus was naar Morehouse gegaan om te studeren, amper veertig minuten van huis. Hij kwam om de week terug om van dezelfde zondagse diners te genieten. Als Brianna vaker thuis was geweest, had hij haar ontmoet. Dat wisten we allemaal.
Maar Derek ging door en voegde details toe aan zijn uitvinding, zoals een kunstenaar penseelstreken toevoegt.
« Ze kent alle familieverhalen, » zei hij lachend bij een persoonlijke herinnering. « Weet je nog, die keer in het huis aan het meer? 4 juli. »
We hadden geen huis aan het meer. We hadden er ooit een gehuurd, vijf jaar geleden, lang nadat Brianna uit zijn leven was verdwenen. Maar mijn ouders wisselden blikken, in een poging zich een gebeurtenis te herinneren die niet had plaatsgevonden, terwijl hun schoonzoon de hele familie manipuleerde rondom een braadstuk.
De rest van het diner veranderde in een soort toneelstuk. Derek speelde de rol van de toegewijde echtgenoot, nostalgisch naar zijn oude vriendschappen. Mijn ouders waren verbijsterd maar begripvol. Marcus, kokend van woede, hield zich in om mijn gevoelens te sparen. Simone, naast hem, kookte van verontwaardiging.
En ik, de begripvolle echtgenote, sneed mijn kip in steeds kleinere stukjes, terwijl mijn man mijn familie bij zijn bedrog betrok.
Na het dessert – de beroemde perzikcrumble van mijn moeder die naar zaagsel smaakte in mijn mond – hielp Derek de tafels afruimen terwijl hij mijn vader een verhaal vertelde over Brianna’s zogenaamde nieuwe baan bij een marketingbureau.
Nog meer leugens. Volgens haar LinkedIn-profiel, dat ik gisteren uit mijn hoofd heb geleerd, werkte ze al drie jaar bij hetzelfde bedrijf.
In de keuken dreef Marcus me in een hoekje bij de vaatwasser.
Wat is er aan de hand?
« Ik begrijp niet wat je bedoelt. »
« Tasha. » Haar stem was laag en dringend. « Ik heb deze vrouw nog nooit ontmoet. Mijn ouders kennen haar ook niet. Waarom doet Derek alsof ze een vriendin van de familie is? »
Ik concentreerde me op het afschrapen van de borden en vermeed zijn blik.
« Misschien herinner je het je gewoon niet meer. »
« Stop. » Hij pakte voorzichtig mijn pols vast. « Ik ben het. Vertel me wat er aan de hand is. »
Simone verscheen in de deuropening en hield de wacht. Vanuit de eetkamer hoorde ik Derek lachen om iets wat mijn vader had gezegd. Ik kreeg er kippenvel van.
‘Nee,’ fluisterde ik. ‘Nog niet. Geloof me. Oké? En doe alsof Brianna niet naar de bruiloft komt.’
Marcus’ gezicht vertoonde verschillende uitdrukkingen voordat het zich uiteindelijk op bezorgdheid vestigde.
« Tasha, alsjeblieft… »
« Ik regel het wel. »
Hij wilde in discussie gaan. Dat zag ik. Mijn kleine broertje, degene die me had beschermd tegen de pestkoppen op het schoolplein en de foute jongens, degene die Derek zorgvuldig had bekeken voordat hij onze verloving goedkeurde… Maar iets in mijn blik deed hem terugdeinzen.
« Als je ook maar iets nodig hebt… »
« Ik weet. »
