Ze benadrukte dat zijn dochter niets met het conflict te maken had en sprak de hoop uit dat de kinderen elkaar na verloop van tijd zouden leren kennen zonder gebukt te gaan onder de wrok van volwassenen. Haar zo bedachtzaam en oprecht te horen spreken stond in schril contrast met de beschuldigingen die ik gewend was te horen van mijn ex en zijn omgeving.
Ik legde eerlijk uit dat mijn weigering niet over zijn dochter ging, maar over de grenzen die ik had gesteld om mezelf en mijn kinderen te beschermen na jaren van herstel. Het alleenstaand ouderschap had me veerkracht geleerd, maar ook het belang van emotionele veiligheid.
Ze luisterde aandachtig en erkende de geldigheid van mijn gevoelens. Vervolgens deelde ze de ware reden van haar telefoontje: respectvolle communicatie bevorderen, met name in het belang van alle betrokken kinderen. Ze vroeg me niet om op te passen of verantwoordelijkheden op me te nemen die niet van mij waren; ze wilde simpelweg begrip, duidelijkheid en een toekomst zonder vijandigheid.
