« Ze is al weg, » snauwde Carlos. « Wanneer kunnen we haar loskoppelen? »
« De Spaanse wet vereist dertig dagen observatie. »
« Dertig dagen? » protesteerde Valeria. « Dat is voor altijd! »
Maar mijn gedachten klampten zich vast aan die woorden.
Dertig dagen.
Ik had dertig dagen om te overleven.
De dagen gingen langzaam voorbij. Ik leerde de verpleegkundigen aan hun voetsporen kennen. Lucía sprak zacht tegen me. Carmen neuriede terwijl ze mijn vitale functies controleerde. Zij waren mijn enige verbinding met de mensheid.
Carlos kwam vaak langs – niet om me te troosten, maar om aan de telefoon op te scheppen over de levensverzekering.
« Zodra alles legaal is, koop ik een Porsche, » lachte hij. « Ze heeft geen testament achtergelaten. Alles is van mij. »
Alles?
Hij geloofde dat het geld afkomstig was van zijn middelmatige logistieke bedrijf. Hij stelde nooit vragen bij de contracten. De leningen. De goedkeuringen.
Omdat hij nooit de waarheid heeft gekend.
Ik ben Elena Castillo.
De enige erfgenaam en meerderheidsaandeelhouder van Inversiones Hispania, een van de grootste investeringsgroepen van Zuid-Europa.
Ik verborg mijn rijkdom omdat ik liefde wilde—niet bewondering voor mijn geld. Ik koos voor eenvoud. Nederigheid.
Ik heb een parasiet gevoerd.
Op dag twaalf kozen ze mijn kist.
« Waarom drieduizend uitgeven? » zei Valeria. « Ze zal het niet weten. »
« Spaanplaat, » stemde Doña Isabel in. « Achthonderd euro is genoeg. »
Carlos lachte. « Ze had altijd een hekel aan overdaad. »
Ik weigerde te sterven.
Dag achttien. Ze bespraken het herinrichten van mijn huis.
« Doe haar kleren uit, » sneerde Valeria. « Ze maken me depressief. »
Beweeg.
Beweeg je vinger.
Een spiertrekking. Klein. Onzichtbaar.
Maar het gebeurde.
Dag tweeëntwintig. De dokter merkte veranderingen op.
