De reis naar Manila
Op de dag dat hij me meenam naar die stad, zag ik hoe diep zijn liefde was.
Hij droeg een oude baseballpet, een verkreukeld shirt, schoenen die knelden en zweetvlekken op zijn rug. Hij droeg niet alleen mijn bagage, maar ook een doos met ‘cadeautjes uit zijn geboortestad’: een paar kilo rijst, een pot gedroogde vis en zakken geroosterde pinda’s.
Voordat hij me bij de deuren van de slaapzaal achterliet, zei hij zachtjes: « Doe je best, mijn kind. Werk hard. »
Later, toen ik de boodschappen van mijn moeder uitpakte, die in bananenbladeren waren gewikkeld, vond ik een klein opgevouwen briefje. Daarin stond, in haar onhandige handschrift:
— “Papa snapt niet wat je studeert. Maar wat het ook is, papa zal erbij betrokken zijn. Maak je geen zorgen.”
Die nacht huilde ik in mijn kussen en klampte me vast aan dat woord als aan een reddingsboei.
Het gewicht van het offer
De universiteitsstudie was moeilijk. De masteropleiding was nog veel moeilijker. ‘s Avonds gaf ik bijles aan kinderen, vertaalde ik documenten en leefde ik van instantnoedels. Elke vakantie, als ik thuiskwam, zag ik dat Tatay magerder was geworden, met een meer gebogen rug en meer gebarsten handen.
Op een dag zag ik hem aan de voet van een steiger zitten, buiten adem na het dragen van zandzakken. Mijn hart brak. Ik zei hem dat hij moest rusten. Hij glimlachte alleen maar en zei:
— “Mijn vader runt het nog steeds. Als ik moe ben, denk ik: ik ben bezig met een doctoraat. Daar ben ik trots op.”
Ik kon haar toen nog niet vertellen dat een doctoraat nog veel meer jaren van opoffering zou vergen. Dus pakte ik haar hand en deed mezelf in stilte de volgende belofte:
Ik ga dit afmaken — voor hem.
