Dit patroon zette zich voort tot in mijn volwassenheid. Ik werkte hard, spaarde geld en leefde bescheiden in een klein stadsappartement. Het stelde niet veel voor – een eenvoudige studio met nauwelijks genoeg ruimte voor een bed en een bureau – maar het was van mij. Ik betaalde het zelf, vroeg niemand om iets en probeerde een leven op te bouwen waar ik trots op kon zijn. Ondertussen trouwde Victoria met een man genaamd Derek, afkomstig uit een rijke familie, en samen leefden ze een leven waar mijn ouders voortdurend lof voor uitten.
Toen kwam de uitnodiging voor het diner die alles veranderde. Het was zaterdagmiddag toen mijn telefoon trilde: er was een bericht verschenen in onze familiegroepschat. Victoria had een foto gestuurd van een enorm huis met twee verdiepingen, een perfect onderhouden gazon, moderne architectuur en wat leek op ramen van vloer tot plafond. Het bericht luidde: « We hebben net ons droomhuis gekocht. Groot housewarmingdiner aanstaande vrijdag om 19.00 uur. Iedereen is uitgenodigd. »
De reactie van mijn moeder was direct. « Oh, Victoria, het is absoluut prachtig. We zijn zo trots op je. »
Mijn vader voegde eraan toe: « Zo is mijn dochter nu eenmaal. Ze streeft altijd naar het hoogst haalbare. »
Ik staarde naar mijn telefoon en voelde die bekende knoop in mijn maag ontstaan. Ik typte een simpel felicitatiebericht, maar zelfs dat klonk hol. Niemand reageerde. Het gesprek ging verder: mijn ouders waren een goede wijn aan het uitzoeken en bespraken Victoria’s uitzonderlijke carrière.
Vrijdag was het en ik reed naar Victoria’s nieuwe huis met een zorgvuldig uitgekozen fles wijn en een kaartje met een cadeaubon. Bij aankomst bleek het huis in het echt nog indrukwekkender. De oprit stond vol auto’s en ik hoorde gelach en muziek van binnen. Ik haalde diep adem en liep naar de voordeur.
Victoria antwoordde, stralend in een designerjurk die ik herkende uit een recent modeblad.
