De toiletten waren leeg, allemaal van marmer en goud, elegant en koud. Ik sloot mezelf op in het achterste hokje en pakte mijn telefoon.
Het bericht kwam van James Chen, hoofd beveiliging bij het bedrijf van mijn vader en een van de weinigen die op de hoogte was van mijn ware activiteiten.
Documentatie gedownload. Audio-opnames van de laatste drie familiediners succesvol getranscribeerd en vertaald.
Je vader wil weten of je er klaar voor bent om verder te gaan.
Zonder aarzeling antwoordde ik: Nog niet.
Allereerst hebben we de opnames van de zakelijke bijeenkomst nodig. Hij moet zichzelf professioneel belasten, niet alleen persoonlijk.
Enkele seconden later: Begrepen. Het monitoringsteam bevestigt dat hij morgen met Qatarese investeerders zal afspreken. We zullen alle details hebben.
Ik verwijderde het gesprek, bracht mijn lippenstift opnieuw aan en keek in de spiegel. De vrouw die tegenover me stond, was niet meer dezelfde.
Acht jaar eerder was ik Sophie Martinez, een kersverse afgestudeerde van de business school, idealistisch en naïef, die een functie aanvaardde bij het internationale adviesbureau van mijn vader in Dubai.
Ik dacht dat ik overal klaar voor was. Dat was ik niet.
Dubai was een openbaring. Het was veel meer dan alleen de glinsterende wolkenkrabbers, luxe auto’s of zevensterrenhotels; het was slechts het topje van de ijsberg.
Wat mij veranderde, was de onderliggende complexiteit: de onderhandelingen in het Arabisch onder het genot van talloze kopjes gawa, de ongeschreven regels, de culturele nuances die het verschil maakten tussen een getekend contract en een verpletterende mislukking.
Het bedrijf van mijn vader had moeite om voet aan de grond te krijgen in het Midden-Oosten. Te veel westerse managers dachten dat ze hun Amerikaanse methoden konden opleggen. Te veel contracten gingen verloren. Te veel ontevreden klanten.
Ik heb de ene na de andere overeenkomst zien mislukken, simpelweg omdat niemand de cultuur, de taal of de waarden van respect en relatie die aan elke beslissing ten grondslag lagen, echt begreep.
Dus ik heb het geleerd. Niet oppervlakkig, niet uit verplichting, maar grondig. Ik heb de beste docenten ingehuurd, me volledig in de taal verdiept en de cultuur met dezelfde intensiteit bestudeerd als waarmee ik ooit het handelsrecht had bestudeerd.
