Ik staarde naar het lege medicijnkastje, mijn handen trilden. Vijf flessen ontbraken. Vijf chemotherapiekuren. Elke kosten meer dan $3.000, zelfs met verzekering, en zouden drie maanden lymfoombehandeling meegaan.

« Kate? » riep ik, mijn stem al stikkend. « Heb je mijn medicatie gezien? »

Mijn zus liep de badkamer binnen, vol met chique tassen. De labels hingen nog steeds aan een gloednieuwe portemonnee. Ze haalde haar schouders op.

« Ah, dat? Ik heb ze verkocht. »

Op dat moment stortte mijn wereld in. Mijn naam is Olivia Bennett, ik ben 29 jaar oud, en zes maanden in mijn strijd tegen lymfoom had mijn eigen zus me net opgebiecht dat ze mijn levensreddende medicijnen had verkocht om haar aankopen te bekostigen.

« Jij… Wat? fluisterde ik terwijl ik de gootsteen pakte.

Kate rolde met haar ogen. « Stop met je bioscoop. De verzekering stuurt je terug. En weet je hoeveel het waard was? Eindelijk kon ik de lentecollectie betalen. »

Ik probeerde het voor de hand liggende uit te leggen: deze medicijnen hielden me in leven, de verzekering dekte drie maanden geen vervangende doses, het onderbreken van de behandeling was gevaarlijk. Ze antwoordde onverschillig: « Sla een paar doses over. Je ziet er toch goed uit. »

Onze ouders waren twee jaar eerder overleden bij een ongeluk. Toen ik de diagnose kreeg, bood Kate me aan om bij haar te komen wonen om « voor me te zorgen ». Die dag begreep ik waarom ze erop stond.

Ik belde mijn oncoloog, Dr. Parker, mijn handen trilden. De verpleegkundige was categoriek: « Je moet onmiddellijk komen. Het abrupt stoppen van de behandeling kan de progressie van de kanker versnellen. De dokter wil een spoedscan. »

Ik eiste dat Kate me naar het ziekenhuis bracht. Toen ik dreigde de politie te bellen voor diefstal en handel in voorgeschreven medicijnen, gaf ze woedend toe.