« Oké, prima, trustrekening, » zei hij. « Dus hoeveel zit erin? Realistisch gezien? »

Meneer Harper raadpleegde een vel papier, hoewel ik vermoedde dat hij de cijfers al uit zijn hoofd kende.

« Vanaf het laatste kwartaal bedraagt het saldo ongeveer 2,8 miljoen dollar, » zei hij.

Zack maakte een vreselijk, verstikt geluid, alsof iemand hem de lucht uit had geslagen.

« Ze heeft haar het vertrouwen gegeven? » riep hij, terwijl hij naar mij wees. « Geen sprake van. Echt niet. Ik zou de grote spullen halen. Oma zei dat ik speciaal was. »

Bailey verschoof, zijn hoofd in mijn schoot, zijn ogen bewogen tussen ons heen en weer alsof hij een tenniswedstrijd volgde.

Ik staarde gewoon naar het label tussen mijn vingers, want als ik omhoog keek, was ik bang dat ik zou lachen of schreeuwen.

Meneer Harper schraapte opnieuw zijn keel en schoof een gevouwen briefje over de tafel naar Zack toe. Je grootmoeder heeft je een persoonlijk bericht achtergelaten, Zack, » zei hij. Zack griste hem alsof het alles zou veranderen.

Hij scheurde het open, zijn ogen schoten over het handschrift dat ik zo goed kende.

Ik zag zijn gezicht veranderen van woedend rood naar bleek, naar iets als verbijsterde schaamte.

Hij verfrommelde het papier in zijn vuist en sloeg het toen zo hard op tafel dat Bailey schrok. Het gleed naar me toe, en ik kon het niet laten te lezen.

Er stond, in oma’s herhalende handschrift:

« Mijn lieve jongen, je reikte altijd naar de grootste prijs op de plank. Maar de grootste prijzen behoren toe aan mensen met het grootste hart. Echte rijkdom is liefde die geen score bijhoudt. Ik hoop dat je dit op een dag begrijpt. Liefs, oma. »

Zack duwde zijn stoel zo hard naar achteren dat hij over de vloer schraapte.

« Ze heeft me genaaid, » schreeuwde hij. « Ze heeft mijn hele leven tegen me gelogen. Ik accepteer dit niet. Ik zal het testament aanvechten. Ik zorg dat je geen cent ziet. » Hij stormde het kantoor uit en sloeg de deur zo hard dicht dat een van de certificaten aan de muur kantelde.

De stilte nadat hij vertrok voelde enorm.

Bailey zuchtte, bijna als een zucht van opluchting, en legde zijn hoofd op mijn knie.

Ik zat daar te staren naar het kleine metalen labeltje, naar het banklogo, naar de cijfers die blijkbaar betekenden dat ik nu miljonair was die nog steeds in een tien jaar oude auto met een gebarsten bumper reed.

« Ik begrijp het niet, » zei ik uiteindelijk. « Waarom zou ze me dat allemaal geven en Zack alleen met het huisgeld en spullen achterlaten? »

Meneer Harper zuchtte en deed zijn bril af, wreef over de brug van zijn neus zoals mensen doen als ze tot op het bot moe zijn.