Mijn schoondochter leende een ketting van mij voor een liefdadigheidsgala. Een paar uur later zag ik hem op het nieuws, opgesloten in een zak met bewijsmateriaal. Toen trilde mijn telefoon: « Geloof niets wat ze zeggen. » Een paar minuten later omsingelde de politie mijn huis.

Deze donderdag was begonnen zoals alle andere in mijn rustige leven in Ridgemont, Pennsylvania. Ik was drieënzestig jaar oud, met pensioen als lesgeef, en woonde alleen in het koloniale huis waar mijn man, Dale, inmiddels overleden, en ik al lang voor hadden betaald. Elke kamer zat vol herinneringen: foto’s van onze zoon Michael als kind, zijn afstuderen, zijn huwelijk met Vivien vijf jaar eerder.

Het was tijdens het water geven van mijn geraniums dat Vivien zonder waarschuwing arriveerde. Elegant, zelfverzekerd, ze behoorde tot deze wereld van gala’s en liefdadigheidsstichtingen waarin ik nooit echt deel uitmaakte. Ze legde me uit dat ze in crisis verkeerde: de sluiting van haar ketting was die ochtend gebroken en het Riverside Foundation-gala vond ‘s avonds plaats.

Daarna vroeg ze me mijn saffierketting te lenen, die Dale me had gegeven voor onze dertigjarige huwelijksverjaardag. Ik aarzelde: dit juweel was mijn kostbaarste bezit. Maar ze sprak over het belang van het evenement voor Michaels carrière, een advocaat die op zoek is naar een partnerschap in zijn kantoor. Ik gaf toe.

Twintig minuten later vertrok ze met de ketting in een fluwelen doos, en een slecht gevoel knoopte al mijn maag.