‘Bewijs het maar,’ daagde Eleanor haar uit. ‘Bel de politie. Laat ze de eigendomsakte van dit huis zien. Oh, sorry. Ik heb de akte, en die staat op Khloé’s naam.’
Sharon werd onmiddellijk overmand door hysterie. Toen ze besefte dat alles wat Eleanor had gezegd waar was, stopte Sharon met schreeuwen tegen Khloé. Ze draaide zich om en viel haar eigen zoon aan.
‘Michael, waarom heb je het me niet verteld? Waarom heb je me in deze leugen laten leven?’ Ze sloeg Michael hard op zijn borst. ‘Je zei dat je gewoon een parasiet was die van je vrouw leefde. Wat voor een man ben je, Michael?’
Michael, wiens trots volledig was gekrenkt, duwde zijn moeder, die op de bank viel.
« Het is helemaal jouw schuld! » schreeuwde Michael, zijn gezicht nat van het zweet en tranen van spijt. « Jouw schuld dat je nooit tevreden was, dat je me altijd met anderen vergeleek, dat je me altijd meer liet willen, dat je me hebzuchtig maakte. Er was een tijd dat ik van Khloé hield. Ik hield echt van haar. »
Eleanor snoof.
« Jouw liefde was puur materieel, Michael. »
Sharon liet zich op de bank vallen en huilde als een gewonde wolvin. Ze had geen spijt van haar fouten. Ze had spijt van de luxe die ze op het punt stond te verliezen.
Ze draaide zich om en klemde zich vast aan de tafelpoot alsof ze haar bezit nog een laatste kus wilde geven.
« Nee, dit huis is van mij. Ik heb deze gordijnen uitgekozen. Ik heb deze bank uitgekozen. Je kunt het me niet afpakken! » schreeuwde ze.
Het tafereel was zowel pathetisch als walgelijk.
Khloé, die al die tijd als versteend was gebleven, vond eindelijk haar stem terug. De schrijnende pijn was verdwenen. Alles wat overbleef was een diepe en intense teleurstelling. Ze keek naar Michael, de man van wie ze ooit had gehouden, degene die haar bij het altaar had gezworen te beschermen. Nu leek hij onbeduidend en verachtelijk.
« Dus al die tijd, al je daden, al die lieve woorden, dat was omdat ik de toegang tot het geld van mijn grootmoeder was, » fluisterde Khloé.
Michael kon zijn vrouw niet in de ogen kijken. Hij viel op zijn knieën, niet voor Khloé, maar voor Eleanor.
« Oma, vergeef me. Oma, ik had het mis. Neem alsjeblieft niet alles van me af. Scheid niet van me. Ik beloof dat ik een goede echtgenoot voor Khloe zal zijn. Ik zal voor mezelf opkomen tegen mijn moeder. Dat beloof ik. »
Sharon gilde het uit toen ze dit hoorde.
« Ondankbare zoon! Kies je deze vrouw boven je eigen moeder? »
« Hou je mond, mam! » schreeuwde Michael. « Besef je dan niet dat we vanavond dakloos zijn? »
Meneer Harrison negeerde dit weerzinwekkende familiedrama en stapte opnieuw naar voren.
« Mevrouw Miller, meneer Miller, mijn cliënt, mevrouw Khloe Miller, eist dat u haar eigendom onmiddellijk verlaat. »
‘Zullen we vertrekken?’ Sharon stond op. ‘Het is donker. Waar gaan we slapen?’
‘Dat gaat mijn cliënt niets aan,’ antwoordde meneer Harrison kortaf. ‘U hebt de rechtmatige eigenaar bedreigd en verdreven. U bent nu indringers.’
« Khloé, » fluisterde Michael, terwijl hij naar Khloé toe kroop en probeerde haar voeten vast te pakken. « Schatje, alsjeblieft, doe dit niet. Dit is ons huis. »
Khloé deinsde terug alsof Michaels aanraking gif kon overbrengen. Ze keek hem aan. Het gezicht dat ze ooit had bewonderd, leek nu vreemd en vol hypocrisie. Ze herinnerde zich al die avonden waarop Michael de kookkunsten van haar moeder boven die van haarzelf had geprezen. Ze herinnerde zich al die keren dat hij haar moeder dure handtassen had gegeven, terwijl zij alleen nieuwe kleren in de uitverkoop mocht kopen. En ze herinnerde zich de dreiging met een scheiding en de belediging dat ze net een gescheiden vrouw was genoemd.
Khloé haalde diep adem, keek naar Eleanor, die haar moed insprak, en knikte.
Ze was eigenaar van het hotel. Ze was eigenaar van het huis. Ze was eigenaar van haar eigen leven.
« Meneer Harrison, » riep Khloé. Haar eigen stem verraste haar, krachtig en zelfverzekerd. « Geef ze vijftien minuten om hun belangrijkste spullen op te halen. »
Michael en Sharon stonden als versteend. Het bevel kwam van Khloé, niet van Eleanor.
« Khloé, dat meen je niet, » kreunde Michael.
« Vijftien minuten, » herhaalde Khloé. « De andere man in het pak, een privébeveiliger, zal u naar uw kamers begeleiden om ervoor te zorgen dat u uw koffers inpakt en niets meeneemt wat niet van u is. »
Sharon viel flauw, dit keer definitief. Haar ogen draaiden weg en ze zakte in elkaar op de grond.
« Mam! Mam! » riep Michael in paniek. « Khloé, alsjeblieft, mijn moeder is flauwgevallen. Bel een ambulance! »
Khloé keek naar het ineengezakte lichaam van haar stiefmoeder, en vervolgens naar Michael.
« Oma, hebben we het nummer van 112? »
Eleanor glimlachte even.
« Meneer Harrison, neem dat maar in orde. »
De advocaat pakte zijn telefoon.
« Er is een ambulance onderweg. Intussen zijn de kwartiertjes voor meneer Miller al begonnen. Ik raad u aan uw spullen en die van uw moeder in te pakken. »
Michael zat klem tussen zijn bewusteloze moeder en de dreiging alles te verliezen. Hij schreeuwde van frustratie. Hij rende de trap op naar zijn kamer met Khloé – hun oude kamer – en hoorde geluiden van gebroken spullen. De bewaker volgde hem.
Khloé bleef in de woonkamer. Ze ging niet naar boven. Ze wilde die kamer niet nog eens zien.
Kort daarna arriveerden de ambulancebroeders. Tegelijkertijd kwam Michael de trap af met een grote koffer en de kleine handtas van zijn moeder. Sharon, die tot ieders verbazing weer bij bewustzijn was gekomen zodra de ambulancebroeders haar op een brancard hadden gelegd, begon opnieuw te schreeuwen.
« Mijn spullen, mijn handtassen, mijn sieraden! »
« De sieraden zitten in de tas, mam, » mompelde Michael, enigszins beschaamd.
Ze werden naar de deur begeleid. Op de drempel bleef Michael staan, draaide zich om en keek naar Khloé, die rechtop naast haar grootmoeder stond en zich vastklampte aan de achterkant van de hotelkamer. Haar gezicht was nat van de tranen, maar het waren geen tranen van berouw. Het waren tranen van woede en verslagenheid.
« Khloé, je zult hier spijt van krijgen, » dreigde hij zwakjes.
Khloé keek hem recht in de ogen.
‘Je zei dat ik zou scheiden. Je had het mis,’ zei ze met een koude, snijdende stem. ‘Ik word een rijke, vrije vrouw. En jij, die dreigde te scheiden waar getuigen bij waren, belandt op straat.’
Khloé knikte naar de bewaker. De deur sloot. Het geluid van de ambulancesirene en Sharons geschreeuw verdwenen langzaam.
Khloé leunde tegen de deur en voelde haar benen knikken. Ze keek naar Eleanor, en eindelijk vloeiden tranen van opluchting en bevrijding.
De ochtend brak aan in een onheilspellende stilte. Voor het eerst in drie jaar huwelijk werd Khloé alleen wakker in haar kamer. Geen zacht gesnurk van Michael naast haar. Geen geklop op de deur van Sharon die haar opdroeg direct ontbijt te maken. Het enige wat overbleef was het koude laken aan de andere kant van het bed, en de stralen van de ochtendzon die door de zware gordijnen heen drongen en het stof in de lucht verlichtten.
De stilte was oorverdovend.
Het grote huis, dat eerder verstikkend en benauwend had geleken, voelde nu leeg en immens aan. Khloé zat op de rand van het bed, haar knieën opgetrokken tot haar borst. Ze voelde een immense opluchting, alsof er een last van haar schouders was gevallen. Maar onder deze opluchting schuilde een nieuwe angst.
Ze was vrij. Maar wat zou ze met die vrijheid gaan doen?
Ze bezat nu een enorm huis en een hotel ter waarde van honderden miljoenen. Dit was dezelfde Khloé die Sharon ervan had beschuldigd niets van zaken af te weten.
Ze nam een douche en kleedde zich aan. Toen ze de trap afging naar de eetkamer, werd ze begroet door de geur van versgemalen koffie en geroosterd brood. Eleanor zat al aan tafel en las de ochtendkrant alsof er niets aan de hand was.
‘Goedemorgen, mijn kleindochter,’ zei Eleanor, terwijl ze de krant opvouwde. ‘Heb je lekker geslapen?’
Khloé glimlachte even en ging zitten. De huishoudster, die al lang voor Khloé’s bruiloft in het huis werkte, zette een bord met een licht ontbijt voor haar neer. Ze keek haar met een veelbetekenende glimlach aan. Ze wist dondersgoed wat er de vorige nacht was gebeurd.
« Oma, ik ben bang, » zei Khloé openhartig. Haar stem was nauwelijks meer dan een fluistering. « Ik weet niet waar ik moet beginnen. Het hotel, het bedrijf, ik weet echt helemaal niets. Zoals Sharon al zei. »
Eleanor zette haar koffiekopje neer en pakte de hand van haar kleindochter.
‘Denk je dat ik een speeltje van 150 miljoen dollar zou geven aan iemand die er niets van afweet?’ Eleanor glimlachte geheimzinnig. ‘Khloé, weet je nog dat ik je drie jaar geleden vroeg om de boekhouding voor het goede doel te doen en je zei dat het te ingewikkeld was?’
« Ik herinner het me, oma, » zei Khloé.
‘De rapporten waren rampzalig, en jij hebt ze vlekkeloos achtergelaten,’ vervolgde Eleanor. ‘En weet je nog van vorig jaar, toen ik je vroeg om investeringsvoorstellen van drie startups te analyseren en je zei dat je ze niet begreep?’
« Ik heb simpelweg gekozen voor het product dat het duidelijkst was en het meest logisch leek, » aldus Khloé.
‘En dit bedrijf is nu drie keer zoveel waard,’ zei Eleanor. ‘En weet je nog dat ik je vroeg om alle leverancierscontracten van onze goede doelen te controleren en dat je toen een overfacturering van 20% ontdekte?’
Khloé zweeg. Ze begon alles te begrijpen.
‘Ik train je al heel lang,’ onderbrak Eleanor. ‘Ik ken de ware aard van Michael en zijn moeder al heel lang. Ik wist dat deze dag zou komen. Ik kon je geen fortuin geven zonder je ook de middelen te geven om het te beschermen.’
« Het is niet dat je niets weet, Khloé. Het is eerder dat je nog niet beseft hoeveel je wél weet. Je hebt een scherp zakelijk inzicht. Je bent nauwgezet en eerlijk. Dat is meer dan genoeg. »
De woorden van Eleanor hadden het vuur in Khloé aangewakkerd. De angst was niet verdwenen, maar ging nu gepaard met vastberadenheid.
« Meneer Harrison komt er zo aan, » zei Eleanor. « We gaan naar het Eleanor Grand Hotel. Het is tijd dat de eigenaresse haar medewerkers begroet. »
Een uur later stopte een luxe zwarte sedan voor de lobby van het Eleanor Grand Hotel. Het gebouw was imposant. De ramen glinsterden en weerkaatsten de ochtendzon. Het was de eerste keer dat Khloé het van zo dichtbij zag. Haar hart bonkte in haar keel.
Toen ze binnenkwam, vergezeld door Eleanor en meneer Harrison, bogen alle medewerkers van de lobby respectvol. Ze waren op de hoogte gebracht van de komst van de nieuwe eigenaar.
Khloé, gekleed in een eenvoudige maar elegante outfit, liep met opgeheven hoofd door de prachtige lobby.
Ze gingen rechtstreeks naar de grote vergaderzaal op de bovenste verdieping. Alle afdelingshoofden wachtten daar al op hen. Een tiental onberispelijk geklede mannen en vrouwen stond in een rij toen Khloé binnenkwam.
Khloé zat op de ereplaats aan het hoofd van de tafel, met Eleanor aan de ene kant en meneer Harrison aan de andere. De spanning was voelbaar. Khloé voelde hun blikken op zich gericht. Ze toonden nieuwsgierigheid, scepsis en een vleugje minachting. Een verlegen ogende jonge vrouw was plotseling hun meerdere geworden.
Meneer Harrison begon.
