Mijn manager riep een onverwachte vergadering bijeen om een « strategische verandering » aan te kondigen. Die verandering was mijn vervanging.
Zij was de affairepartner van mijn man.
Ze nam precies dezelfde rol over die ik acht jaar had gehad.
Ze had geen enkele ervaring.
arrow_forward_iosLees meer
Pause
00:00
00:30
01:31
Mute
Aangedreven door
GliaStudios
Mijn baas glimlachte en zei: « De afdeling heeft nieuwe energie nodig. »
Niemand keek naar me.
Ik stond op, feliciteerde haar, schudde haar hand en liep weg.
Een uur later ontplofte mijn telefoon—dertig gemiste oproepen van mijn baas.
Tegen die tijd was het al veel te laat.
Acht jaar lang had ik alles gegeven aan Halstead & Moore Consulting. Vroege aankomsten, late vertrekken, opgeofferde weekenden, vakanties geannuleerd. Ik kende de gewoonten van elke cliënt, elke interne zwakte, elke crisis voordat die aan het licht kwam. Mijn titel was Operations Director, maar in werkelijkheid was ik de ruggengraat die het kantoor overeind hield.
Die maandagochtend liep ik de glazen vergaderruimte binnen in de verwachting dat ik een routineupdate kreeg over kwartaaldoelen.
In plaats daarvan vermeed Richard Halstead mijn blik.
De sfeer voelde verkeerd aan—gespannen, voorzichtig, onnatuurlijk. Mijn collega’s zaten stijf, pennen onaangeroerd. En toen zag ik haar.
Lena Carter.
Ze zat aan het einde van de tafel, handen gevouwen, met een beleefde glimlach die geoefend aanvoelde. Jong. Stijlvol. Zelfverzekerd op een manier die niet verdiend was. Ik herkende haar meteen—niet van het werk, maar van een foto op de telefoon van mijn man die hij ooit had afgedaan als « niets. »
Richard schraapte zijn keel. « Dank u dat u zo snel kon komen. We voeren een leiderschapswissel door. De afdeling heeft een frisse blik nodig. »
De woorden komen hard aan.
