“Natuurlijk, lieverd. Maak je geen zorgen om mij. Het komt wel goed,” zei ik, zoals moeders dat altijd zeggen. Toen ik ophing, keek ik uit het raam. Sneeuw viel zachtjes en legde een wit laagje over alles. Kinderen uit de buurt maakten sneeuwpoppen en ik hoorde hun gelach. Even voelde ik me een buitenstaander in mijn eigen leven. Iedereen had ergens te zijn, en ik was alleen hier.
Die avond zat ik bij de open haard met mijn kat op schoot. Het licht van de boom maakte de kamer warm. In mijn hoofd hoorde ik bijna Pauls stem, plagend: “Jij zorgt altijd voor iedereen, Linda. Wanneer ga je eens iets voor jezelf doen?”
Toen kreeg ik een gedachte die zich stilletjes in mij vastzette. Misschien hoefde dit jaar niet te gaan over wachten op een uitnodiging die nooit zou komen. Misschien kon ik mezelf een ander soort kerst geven—één vol rust in plaats van medelijden. Ik sloot mijn ogen en fluisterde: “Misschien is het tijd om voor mezelf te leven.” Ik wist toen nog niet dat deze kleine beslissing zou leiden tot iets buitengewoons—een reis die niet alleen mijn kerst zou veranderen, maar mijn hele leven.
De dagen voor kerst waren stil—té stil. Het huis dat ooit gevuld was met gelach en het geluid van scheurend inpakpapier, leek nu zijn adem in te houden. Ik probeerde mezelf bezig te houden, bakte koekjes waarvan ik wist dat niemand ze zou eten, pakte kleine cadeautjes in voor de buurkinderen om me toch nuttig te voelen. Maar elke keer dat ik langs de familiefoto op de schouw liep—ik, Paul en kleine Mark onder een boom twintig jaar geleden—voelde ik een zware pijn in mijn borst. Ik had altijd geloofd dat liefde en familie hand in hand gingen. Dat, hoe het leven ook veranderde, de mensen die je grootbrengt je nooit zouden vergeten. Maar terwijl ik in mijn lege keuken stond, kwam de realiteit hard binnen: liefde verdwijnt niet altijd, maar soms zien mensen haar niet meer.
