Om 11:03 uur trilde mijn telefoon met een onbekend nummer. De stem aan de andere kant van de lijn was kalm, professioneel, bijna overdreven voorzichtig.

« Meneer Buckley? Dit is mevrouw Lane, de adjunct-directeur van Riverside Elementary School. Er was een incident met Lucas. Zou je zo snel mogelijk naar school kunnen komen, alsjeblieft? »

Zoals alle ouders voelde ik een plotselinge dip in mijn maag, een vloedgolf van vragen die onmogelijk te herinneren waren.

« Gaat het wel goed met hem? » vroeg ik.

Ze wilden me niet meer aan de telefoon vertellen. Alleen: « Kom alsjeblieft zo snel mogelijk. »

Een paar minuten later zat ik in mijn truck.

Toen ik het administratiekantoor binnenstormde, zag ik eerst mijn zoon. Lucas, zeven jaar oud, zijn wangen nog nat van de tranen, zijn arm in een mitella geklemd. Hij was geen goed mens. Hij zag er overweldigd uit, geschokt.

En toen zag ik haar.

Mijn schoonmoeder, Martha Buchanan. Onberispelijk gekleed, perfect kalm, al pratend alsof ze de situatie aanstuurde.

« Hij is oké, » zei ze kalm. « Gewoon een klein incident. Ik ga hem mee naar huis nemen en voor hem zorgen. Er is geen reden om er een groot probleem van te maken. »

Behalve dat Lucas pas echt ontspande toen hij mij zag.

De opluchting in zijn ogen trof me hard. Hij probeerde op te staan, maar Martha’s hand rustte zacht maar beslist op zijn schouder. Een gebaar dat meer leek op een oproep tot orde dan op een streling.

Ik duwde zijn hand opzij, en Lucas klampte zich met zijn goede arm aan me vast, alsof hij zich vastklampte aan de enige stevige reling midden in een storm.

« Het doet pijn, pap, » fluisterde hij. « Echt slecht. »

De directeur en de adjunct-directeur wisselden een blik. Een blik die totaal niet overeenkwam met het geruststellende verhaal dat ik zojuist had gehoord.

Toen zei mevrouw Lane zacht: « We hebben beveiligingscamera’s op de parkeerplaats. »