In oktober 1979 stond Gary Burghoff op de set van MAS*H, met een teddybeer in zijn handen die net zo beroemd was geworden als hijzelf, en vertelde de producenten dat hij ermee stopte. Niet voor meer geld. Niet voor betere verhaallijnen. Hij vertrok omdat het spelen van Radar O’Reilly – de rol die hem wereldberoemd had gemaakt – langzaam de persoon die hij werkelijk was, aan het vernietigen was.

Maar naarmate de serie zich ontwikkelde tot iets meer verfijnds – naarmate de gruwelen van de oorlog naast de humor werden behandeld – evolueerde Radar ook. Burghoff begon het personage te spelen met lagen van onderdrukt trauma. De teddybeer was niet zomaar een schattig rekwisiet; het was een reddingslijn voor een jongen die dingen had gezien die niemand zou mogen zien. Het onschuldige enthousiasme maskeerde een jonge man die langzaam bezweek onder het gewicht van de dood en het lijden dat hem dagelijks omringde.

In 1977 won Burghoff een Emmy Award voor Beste Bijrol in een Komedieserie. De erkenning was een bevestiging, maar het zorgde er ook voor dat hij nog meer in de publieke perceptie als Radar terechtkwam. Mensen zagen niet langer Gary Burghoff. Ze zagen alleen nog het personage.

Dit wisten de meeste fans niet: Burghoff was een zeer teruggetrokken persoon wiens natuurlijke temperament bijna het tegenovergestelde was van dat van Radar. Hij was niet verlegen of naïef. Hij was introvert, serieus en soms moeilijk om mee samen te werken, omdat hij veel waarde hechtte aan emotionele authenticiteit. Acht maanden per jaar, zeven jaar lang, iemand spelen die zo anders was dan hijzelf, begon te voelen als een psychologische uitwissing.