In oktober 1979 stond Gary Burghoff op de set van MAS*H, met een teddybeer in zijn handen die net zo beroemd was geworden als hijzelf, en vertelde de producenten dat hij ermee stopte. Niet voor meer geld. Niet voor betere verhaallijnen. Hij vertrok omdat het spelen van Radar O’Reilly – de rol die hem wereldberoemd had gemaakt – langzaam de persoon die hij werkelijk was, aan het vernietigen was.

Hij leerde zijn hand te verbergen. Hij leerde zich zo te positioneren op foto’s dat de camera hem niet kon vastleggen. Hij leerde andere talenten te ontwikkelen die zo buitengewoon waren dat mensen zich daarop concentreerden. Hij werd een begenadigd drummer en een vaardig schilder van wilde dieren, en vond troost in creatieve expressie waar zijn anders-zijn er niet toe deed.

Toen hij auditie deed voor de film MASH* uit 1970, geregisseerd door Robert Altman, verwachtte hij niet de rol te krijgen. Het personage Radar was in het oorspronkelijke script een kleine rol: een naïeve klerk met schijnbaar paranormale gaven, die de behoeften van zijn bevelhebber al aanvoelde voordat ze uitgesproken werden. Burghoff bracht iets onverwachts mee naar de auditie: oprechte kwetsbaarheid. Hij speelde Radar niet als een komische dwaas. Hij speelde hem als een bange jongen die probeerde te overleven in de oorlog door nuttig te zijn, door zichzelf onmisbaar te maken dankzij zijn buitengewone vermogen om te weten wat mensen nodig hadden.