Dus ik pakte mijn rol als thuisblijfmoeder weer op, maar mijn gedachten waren elders. Ik maakte meerdere kopieën van de USB-stick. Eén stuurde ik naar mijn moeder om in haar kluis te bewaren. Een andere verstopte ik in een oude Jabari-teddybeer, en een derde versleutelde ik en bewaarde die op een anonieme online opslagdienst.
Het wapen was gereed. Ik wachtte alleen nog op de gelegenheid, en die kwam eerder dan ik had verwacht.
Solani kwam steeds vaker thuis, maar niet om met mij te eten. Hij kwam spullen ophalen. Hij nam zijn beste pak en zijn designerparfum mee. Hij was openlijk aan het verhuizen. Zahara was, zoals ik al vermoedde, inderdaad zwanger. Ze kwam niet meer zo vaak naar kantoor. Solani vertelde me dat hij constant op reis was voor zijn werk, maar ik wist dat hij in een ander appartement woonde, met zijn zwangere maîtresse.
Op een dag, terwijl ik Jabari wat appelmoes gaf, kwam Solani plotseling binnen, woedend kijkend. Vreemd genoeg schreeuwde hij niet tegen me. Hij ging op de bank zitten en staarde me aan.
« Kemet, ik moet met je praten. »
Ik sprong op en veinsde verbazing.
« Ja. Is het belangrijk? »
Hij kwam meteen ter zake. Misschien dacht hij dat ik al zo verslagen en nutteloos was dat hij de schijnvertoning van het failliete bedrijf niet langer hoefde voort te zetten.
« Ik wil scheiden. »
Die twee woorden, hoewel ik me er duizend keer op had voorbereid, bezorgden me nog steeds een steek in mijn borst. De pijn was heel reëel.
« O… wat zeg je? »
Ik liet de lepel appelmoes vallen.
Solani lachte minachtend, met dezelfde wrede grijns die ik eerder op kantoor had gezien.
« Je hebt het goed gehoord. Scheiding. Ik voel niets meer voor je. Samenleven met jou is een hel. »
Ik sprong overeind, mijn stem trillend.
« Voel je dan niets meer? De hel? Hoe durf je dat te zeggen? En onze zoon dan? En het kind dan? »
Solani haalde zijn schouders op.
« Maak je geen zorgen. Ook na de scheiding neem ik mijn verantwoordelijkheid. Maar om eerlijk te zijn, ik heb al een nieuwe relatie. »
Hij gaf het toe. Hij gaf het openlijk toe.
« Wie is het? Is het Zahara? » riep ik.
Solani glimlachte zijdelings.
« Dat wist je al. Dat is beter. Ja, het is Zahara. Zij is beter dan jij. »
Hij pauzeerde, alsof hij de genadeslag wilde toebrengen.
« Ze is zwanger van mijn kind. »
Mijn God. Zelfs al wist ik het, zelfs al had ik het gehoord, toen hij het me schaamteloos recht in mijn gezicht vertelde, voelde ik mijn bloed koken.
« Jij… jij bent een beest! » schreeuwde ik, terwijl ik op hem afstormde en hem met mijn klauwen aanviel. « Hoe durf je? Hoe durf je ons dit aan te doen? Wat heb ik verkeerd gedaan? Ik heb mezelf voor jou opgeofferd, en jij gaat met een andere vrouw naar bed en maakt haar zwanger, jij schurk! »
Solani duwde me moeiteloos weg. Ik viel op de grond. Hij trok zijn shirt recht en keek me met afschuw aan.
« Ben je klaar met deze scène? Het is je houding die me zo walgelijk vindt. Een onverschillige vrouw die alleen maar kan schreeuwen en huilen. Kijk eens naar jezelf. Zielig. »
Hij heeft me in mijn eigen huis vernederd.
« Oké, » zei hij vastberaden. « Ik zal het duidelijk uitleggen. »
« Allereerst de scheiding. »
« Ten tweede is dit huis verhypothekeerd aan de bank en zal het in beslag worden genomen. U houdt niets over. »
“Ten derde is mijn bedrijf echt failliet. Ik zit tot mijn nek in de schulden. Als u wilt, deel ik die graag met u.”
Hij bleef het verhaal over faillissement en schulden gebruiken om me te intimideren. Hij dacht dat ik nog steeds net zo naïef was als voorheen.
Ik ging op de grond zitten en huilde. Ik huilde ontroostbaar. Ik huilde om de vijf jaar van mijn jeugd die ik met een hond had verspild. Ik huilde om mijn eigen domheid.
« Ik wil niets. Ik ga geen klacht indienen. Ik wil geen schulden. Ik wil alleen maar… »
Ik keek naar hem op, met tranen in mijn ogen. Mijn belangrijkste optreden stond op het punt te beginnen. Het optreden dat de toekomst van mijn zoon zou bepalen.
Ik kroop op handen en voeten en greep Solani’s benen vast. Een vernederende daad die ik nooit had gedacht te begaan, maar ik had geen keus. Ik moest de rol van een verslagen en in het nauw gedreven vrouw perfect spelen.
« Liefje, alsjeblieft, ik smeek je. Je zegt dat je nog iemand anders hebt, een ander kind. Ik accepteer het. »
Ik snikte, mijn gezicht bedekt met tranen en snot.
« Neem mijn zoon niet van me af. Laat Jabari bij me. Ik voed hem alleen op. Je bent me niets verschuldigd. Ik teken alles wat je wilt. Ik smeek je, neem mijn zoon niet van me af. »
Solani’s ogen fonkelden. Ik zag hoe opgewonden hij was toen hij me zo vernederd op de grond zag liggen. Hij dacht dat hij almachtig was.
‘Je accepteert alles?’ vroeg hij koud. ‘Geen huis, geen geld, geen alimentatie, niets. Je vertrekt met je kleren en het kind. En je vraagt geen cent.’
Ik knikte een paar keer met mijn hoofd, zo blij als een schipbreukeling die een reddingsvlot vindt.
« Oké. Alles in orde. Maak de papieren klaar. Ik zal tekenen. »
« De documenten zijn al klaar. »
Hij gooide koelbloedig een stapel papieren op tafel, precies zoals in mijn nachtmerrie. De echtscheidingsovereenkomst met wederzijds goedvinden was al getekend. Hij wees naar de clausule:
« Er zijn geen gezamenlijke bezittingen. Er zijn geen gezamenlijke schulden. De minderjarige zoon, Jabari, blijft onder de hoede van zijn moeder, Kemet. De vader, Solani, is vrijgesteld van het betalen van kinderalimentatie. »
Het was nog wreder dan zijn plan. Hij schreef niet eens « tijdelijk ». Hij schreef « vrijgesteld » om zichzelf van alle verantwoordelijkheid te ontdoen.
« Teken. »
Hij gooide de pen naar me.
Trillend pakte ik mijn pen op. De tranen stroomden weer, maar dit keer wist niemand dat het tranen van vreugde waren. Hij, met zijn arrogantie en wreedheid, had me zojuist het grootste geschenk gegeven. Hij had zojuist zijn eigen doodvonnis getekend.
Ik heb getekend:
Kemet Jones.
Ditmaal was mijn handtekening vastberaden en assertief.
Solani griste het papier uit mijn handen, controleerde de handtekening en glimlachte tevreden.
« Prima. Pak nu je spullen en het kind, en verdwijn. De bank komt deze week het huis in beslag nemen. Ik wil niet dat ze je hier vinden. Dat zou alleen maar extra complicaties opleveren. »
Hij loog zonder met zijn ogen te knipperen. Het huis werd nog steeds afbetaald, maar met het geld van zijn bedrijf had hij het volledig kunnen aflossen. Hij wilde gewoon dat ik zo snel mogelijk vertrok.
« Ik ben overmorgen om 9:00 uur bij de familierechtbank. Laten we dit maar snel afhandelen. »
Daarmee draaide hij zich om en ging weg. Hij keek niet eens de kamer in waar zijn zoon aan het spelen was. De deur sloeg dicht.
Ik bleef op de grond zitten. Het gehuil hield op. Ik stond langzaam op en veegde mijn tranen weg. Een kille glimlach verscheen op mijn lippen.
« Solani, jij hebt jouw rol gespeeld. Nu is het mijn beurt om het podium te betreden. »
Ik kwam de kamer binnen en omhelsde Jabari stevig.
« Jabari, mijn lieve zoon, we zijn vrij. Kom op, mijn liefste. Laten we onze koffers pakken. We gaan naar een veel betere plek. »
Mijn zoon keek me verbaasd aan, en toen glimlachte hij. Zijn glimlach was mijn zonnestraal. Ja, ik zou mijn zoon het best mogelijke leven geven, dankzij mijn 36 miljoen dollar en de ondergang van zijn vader.
Op de dag van de hoorzitting regende het pijlstoten in Atlanta, alsof de regen de laatste restjes van mijn vijfjarige huwelijk wilde wegspoelen. Met Jabari in mijn armen trok ik bewust mijn oudste kleren aan en drukte me tegen de deur van het gerechtsgebouw aan.
Solani en Zahara kwamen later aan. Hij reed in een luxe auto die ik nog nooit eerder had gezien. Hij opende de deur en hielp Zahara eruit als een koningin. Zahara droeg een stijlvolle zwangerschapsjurk, een zonnebril en had een arrogante uitdrukking op haar gezicht. Haar buik was al behoorlijk rond.
Ze liepen recht langs me heen. Solani keek niet eens naar zijn eigen zoon. Hij keek me aan en zei kortaf:
« Instappen. Laten we dit afmaken. »
De hoorzitting voor de echtscheiding met wederzijds goedvinden verliep ongelooflijk snel. De rechter, een vrouw die er vermoeid uitzag, bekeek het dossier.
« Kemet en Solani, hebben jullie hier wel goed over nagedacht? »
Wij antwoordden eensgezind:
« Ja. »
« De partijen zijn het erover eens dat de minderjarige zoon, Jabari, onder de hoede van zijn moeder, Kemet, blijft en dat de vader, Solani, is vrijgesteld van het betalen van kinderalimentatie. Er zijn geen gezamenlijke bezittingen of schulden. Klopt dat? »
Mijn hart zonk in mijn schoenen toen ik « vrijgesteld van alimentatie » hoorde, maar ik deed alsof ik mijn hoofd liet zakken en fluisterde met trillende stem:
« Ja, dat klopt. »
Solani antwoordde duidelijk en resoluut:
« Precies, Edelheer. »
Zahara, die op de achterste rij zat, glimlachte ironisch. Haar glimlach trof me als duizend naalden.
Wacht even, mijn liefste. Lach nu maar, want straks zit je te huilen.
« De rechtbank keurt de scheidingsovereenkomst goed. Vanaf vandaag bent u geen man en vrouw meer. »
De hamer sloeg toe.
Boom.
Een scherp geluid dat aan alles een einde maakte.
Ik verliet het gerechtsgebouw met Jabari in mijn armen. Solani en Zahara stonden buiten te fluisteren en te lachen alsof er een enorme last van hun schouders was gevallen. Hij draaide zich niet eens om om afscheid te nemen van zijn zoon.
Ik stond daar in de regen, mijn zoon stevig in mijn armen geklemd. Ik was vrij, een tweeëndertigjarige vrouw, bedrogen door haar man, met niets, een kind in mijn armen, midden in de regen. Dat was het beeld dat Solani wilde zien, en dat was het beeld dat ik hem gaf. Maar hij wist het niet.
In de zak van mijn oude jas zat een gloednieuwe wegwerptelefoon, en op de bankrekening van mijn moeder stond 36 miljoen dollar.
Ik ging niet terug naar de vervallen kamer waar ik na mijn vertrek uit hun huis was ingetrokken. Nee, die plek was slechts een decor. Ik greep mijn zoon en bestelde een luxe Uber om me naar de meest chique buurt in de buitenwijken van Atlanta te brengen, een luxe appartementencomplex met uitzicht op de Chattahoochee-rivier.
« Alsjeblieft. »
De chauffeur wierp me een blik toe in de achteruitkijkspiegel: een verwarde vrouw met een klein kind, die vroeg om naar een van de duurste plekken in Atlanta te gaan. Maar het kon me niet schelen.
Ik had mijn geld gebruikt… nou ja, dat van mijn moeder. Ik had haar gevraagd een luxe appartement op haar naam te kopen. Ik had er bijna een miljoen dollar voor neergelegd. Ik had een plek nodig die absoluut veilig was voor mijn zoon en mij. Een plek met 24-uursbewaking en gecontroleerde toegang. Een plek waar Solani me nooit had kunnen vinden, zelfs niet in zijn wildste fantasieën.
Het betreden van het nieuwe appartement was alsof ik een andere wereld binnenstapte. Een appartement van 280 vierkante meter met luxe meubels en een adembenemend uitzicht op de rivier. Jabari, die sinds zijn geboorte alleen ons kleine huisje had gekend, straalde van geluk bij het zien van deze ruimte. Hij gilde van vreugde en rende overal rond. Ik zette hem neer op de warme houten vloer en ging naar de badkamer.
Ik stapte onder de douche, de kraan stond vol. Ik schrobde mezelf alsof ik alle sporen van het afgelopen jaar wilde uitwissen. Ik huilde. Deze keer waren het tranen van opluchting.
Die avond bestelde ik het lekkerste afhaaleten. Ik keek niet eens naar de prijzen. Ik kocht een heleboel nieuw speelgoed voor Jabari. Ik gooide al mijn oude kleren weg.
Ik heb mijn moeder gebeld.
« Mam, ik ben nu gescheiden. »
Mijn moeders stem klonk opgelucht aan de andere kant van de lijn.
« Ja, godzijdank ben je vrij, mijn dochter. En nu, wat ga je doen? »
Ik staarde naar de stad Atlanta, die door het immense erkerraam werd verlicht. De lichtjes schitterden als duizenden diamanten.
‘Moeder,’ zei ik met een koude, vastberaden stem, ‘hier begin ik. Ik laat ze niet met rust. Ik neem alles terug. Ik laat ze boeten.’
