« Ik heb gehoord dat levensverzekeringen voor kinderen erg voordelig zijn, schat. Ze beschermen hun gezondheid in geval van ziekte en stellen hen ook in staat om geld te sparen voor hun opleiding. »
Ik sloeg mijn met tranen gevulde ogen naar hem op en barstte in tranen uit.
« Ik was van plan het je te vertellen als je in een betere bui was en het goed ging op je werk. Ik wist niet dat het zo slecht ging met het bedrijf. Ik heb niets meer over. Ik heb alles uitgegeven, schat. »
« Wat? » riep Solani.
Hij greep me bij de schouders en schudde me heftig heen en weer.
« Waar heb je het over? Wat heb je met dat geld gedaan? Het waren duizenden dollars. Ik had je gezegd dat je het voor noodgevallen moest bewaren. »
De fysieke pijn was niets vergeleken met de pijn die mijn hart doorboorde. Ik huilde, snikte en stamelde mijn verhaal.
« Het was voor Jabari. Hij was ziek. Ik had zo met hem te doen. Ik heb een fout gemaakt, hè schat? Het spijt me. Ik wilde alleen maar de toekomst van onze zoon veiligstellen. »
Ik zag heel even een glimp van opluchting in Solani’s ogen, misschien zelfs vreugde. Hij geloofde het. Hij geloofde dat ik, zijn dwaze vrouw, hem zojuist elke kans op ontsnapping had ontnomen. Dat geld, geïnvesteerd in een verzekering, was praktisch verloren. Het zou onmogelijk zijn om het zomaar op te nemen en te verdelen bij de scheiding. Alles verliep precies zoals gepland.
Hij liet me los en slaakte een zucht. Hij deed alsof hij zijn hand naar zijn voorhoofd bracht en zijn slapen masseerde, met een uitdrukking die een mengeling was van pijn en teleurstelling.
« Mijn God, wat heb je gedaan? Dit geld had het bedrijf moeten redden. Waarom heb je me niet eerder geraadpleegd? Nu is het echt einde verhaal. We zijn het geld kwijt en het bedrijf staat op de rand van faillissement, » mopperde hij, terwijl hij heen en weer liep in de kamer.
Hij voltooide zijn rol als toegewijde echtgenoot, een slechte regisseur. Ik kon alleen maar zitten en huilen.
« Het spijt me. Ik wist het niet. Wat moet ik nu doen? Wat als ik terugga naar mijn geboortestad en mijn ouders om geld vraag? »
‘Vergeet het maar,’ onderbrak Solani meteen. ‘Je ouders, die op het platteland van Florida wonen, hebben bijna geen geld. Zelfs als ze al hun land zouden verkopen, zou het niet genoeg zijn. Het is te laat. Er valt niets meer aan te doen.’
Hij zat op bed en zag er volkomen moedeloos uit.
« Het enige wat je kunt is thuisblijven. Je hebt geen idee hoe wreed de buitenwereld is. Laat maar zitten. Ik red me wel. »
Daarop stond hij op, pakte zijn jas en vertrok.
« Ik ga even een frisse neus halen. Thuisblijven maakt me nerveus. »
De deur sloeg dicht. Ik hoorde zijn auto starten. Hij ging waarschijnlijk naar Zahara om haar het goede nieuws te vertellen, om te vieren dat hij me had beetgenomen.
Ik hield onmiddellijk op met huilen. Ik veegde mijn tranen weg en een kille glimlach verscheen op mijn lippen.
« Solani. Je bent een uitstekende acteur, maar je weet niet dat ik net mijn eigen talent heb ontdekt. We gaan dit stuk nog lang opvoeren. Denk je dat je me in het nauw hebt gedreven? Nee hoor. Je bent gewoon in de val gelopen die ik voor je heb gezet. »
In de dagen na die avond dat Solani « een frisse neus ging halen », terwijl hij dondersgoed wist dat hij zijn maîtresse zou ontmoeten, werd de sfeer thuis zwaar, als op een begrafenis. Ik begon eenvoudigere, goedkopere maaltijden te koken. Ik schrapte alle onnodige uitgaven, droeg de oudste kleren in huis en had altijd een bedroefde, bezorgde uitdrukking op mijn gezicht. Ik keek hem aan met een mengeling van medeleven en schuldgevoel; mijn blik van « ik weet dat ik alles verknald heb » sprak hem na het verzekeringsdebacle des te meer aan.
Hij dacht dat ik volledig in zijn val was gelopen.
Toen ik vond dat het juiste moment was aangebroken, op een avond nadat Jabari in slaap was gevallen, bracht ik hem een glas warm water.
« Schatje, ik kan het niet langer aanzien. Het spijt me van mijn fout. »
Hij wist dondersgoed dat mijn aanwezigheid zinloos zou zijn. Maar het idee dat ik gratis werkte, en mijn nederige houding van iemand die zichzelf probeerde te rehabiliteren, sprak hem waarschijnlijk wel aan. Bovendien vermoedde ik dat hij mijn aanwezigheid in het bedrijf, pal onder zijn neus en die van zijn maîtresse, zag als een manier om me te controleren. Hij wilde dat ik zelf de catastrofale situatie van het bedrijf zou zien, zodat ik zonder aarzeling zou tekenen wanneer ze me de scheidingspapieren zouden voorleggen. Hij wilde me dubbel vernederen.
Na een lange stilte klikte hij met zijn tong.
« Prima. Als dat is wat je wilt, prima. Maar ik waarschuw je, kantoor is niet je thuis. Je doet wat ik zeg zonder te klagen. En praat niet over problemen thuis of over het kind van het bedrijf. Begrijp je? »
Ik knikte abrupt, zo blij alsof ik goud had gewonnen.
« Ja, ja, ik weet het. Dank je wel, schat. Ik beloof dat ik je niet zal teleurstellen. Ik zal alles goed doen. »
‘En Jabari?’ vroeg hij.
« Ik heb er al over nagedacht. Morgenochtend breng ik hem naar een particuliere kinderopvang in de buurt van het bedrijf en haal ik hem ‘s middags weer op. Ik zal proberen alles te regelen. »
Solani knikte.
« Oké. Je begint maandag, en kleed je niet als een zwerver, zodat je niemand tot last bent. »
Daarmee stond hij op en ging naar zijn kamer, waardoor ik alleen in de woonkamer achterbleef. Ik veegde snel mijn tranen weg, maar het waren geen tranen van vernedering. Het waren tranen van vreugde, tranen van mijn eerste overwinning.
« Solani, jij bent degene die de deur naar de tijgerkooi voor me heeft geopend. Je ziet me aan voor een volgzaam schaapje, maar je weet niet dat ik hierheen ben gekomen om de wolf in schaapskleren die jij bent te ontmaskeren. »
De daaropvolgende maandag bracht ik Jabari naar een particulier kinderdagverblijf twee stratenblokken van kantoor. Het brak mijn hart om hem te zien huilen en zich aan me vast te klampen. Ik beloofde hem:
« Jabari, wees lief en wacht op mama. Mama gaat naar haar werk en komt zo terug. Mama belooft je een prachtig leven. »
Ik koos bewust mijn oudste kleren uit: een gelig-wit shirt en een verwassen zwarte broek. Ik deed mijn haar in een knot en droeg geen make-up. Toen ik in de spiegel keek, was ik het toonbeeld van een plattelandsmeisje. Dat imago moest ik vasthouden.
Toen ik het gebouw binnenkwam, bonsde mijn hart in mijn keel. Het was dezelfde receptioniste als de dag ervoor. Ze was verrast me te zien. Ik forceerde een glimlach.
« Hallo. Vanaf vandaag kom ik hier werken. Meneer Jones heeft een baan als huishoudster voor me gevonden. »
De ogen van het meisje werden groot en haar uitdrukking veranderde van verbazing in medelijden. Het was duidelijk dat ze het al eerder had gehoord. Natuurlijk moest het verhaal over de failliete manager wiens vrouw gratis moest komen werken om hem te helpen zijn schulden af te betalen, wel een ontroerend verhaal zijn dat Solani had verzonnen om aan de werknemers te vertellen.
Solani verliet zijn kantoor, en hij was niet alleen. Naast hem stond Zahara. Die dag droeg ze een nauwsluitende bordeauxrode designerjurk die haar rondingen accentueerde, haar golvende haar, haar perfecte make-up en haar verfijnde parfum. Samen vormden ze een perfect plaatje, terwijl ik, in een hoek van het kantoor, eruitzag als een dienstmeisje.
Solani schraapte zijn keel en applaudisseerde om de aandacht te trekken.
« Mijn collega’s, ik wil jullie graag voorstellen aan Kemet, mijn vrouw. Zoals jullie allemaal weten, heeft ons bedrijf momenteel te kampen met problemen. »
Hij begon aan zijn theatrale toespraak.
« Kemet heeft aangeboden om ons te komen helpen en de werkdruk van haar man te verlichten. Ze zal kleine klusjes op kantoor doen, zoals koffie zetten, kopiëren en schoonmaken. Als u iets nodig heeft, aarzel dan niet om het haar te vragen. »
Alle ogen waren op mij gericht. Er was nieuwsgierigheid, medelijden en een vleugje minachting. Ik boog mijn hoofd.
« Ik reken op uw hulp. »
Solani wendde zich vervolgens tot zijn minnares.
“Zahara, jij bent mijn assistente en de meest vindingrijke persoon hier. Kun je mevrouw Jones haar eerste instructies geven? Wat haar werkplek betreft, ze kan dit kleine tafeltje in de hoek van het archief gebruiken.”
Zahara glimlachte, een glimlach waarvan alleen ik de betekenis begreep. De glimlach van een winnaar. Ze kwam op me af, haar rode jurk schitterde. Ze stak haar hand uit met felrode nagellak.
« Hallo, ik ben Zahara, de assistente van de regisseur. Het is een genoegen om nu met u samen te werken. Als u iets niet begrijpt, aarzel dan niet om mij vragen te stellen. Wees niet verlegen. »
De manier waarop ze steeds benadrukte « met jou », de manier waarop ze « assistent-directeur » zei, het was allemaal provocerend. Ik haalde diep adem, stak mijn ruwe hand uit en kneep in haar zachte hand.
« Dank u wel. Ik zal mijn best doen. »
Mijn werk begon. Zoals Solani al had gezegd, was ik niets meer dan een schoonmaakster. ‘s Morgens moest ik er eerder zijn dan de rest om de kantoren schoon te maken en de waterkoelers bij te vullen. Zodra iedereen er was, moest ik iedereen koffie en thee serveren.
Solani en Zahara waren de eersten die bediend werden.
« Kemet, » riep Zahara, terwijl ze met gekruiste benen aan haar bureau zat. « Mijn koffie moet vandaag een goede espresso zijn. Ik drink niet zomaar iets. »
« Kemet, kopieer deze documenten. Twintig exemplaren van elk. En schiet op, directeur Solani heeft over tien minuten een vergadering. »
Solani was nog erger. Hij deed er alles aan om koud en afstandelijk tegen me te zijn waar iedereen bij was. Hij behandelde me als een ondergeschikte medewerker. Hij aarzelde niet om Zahara naar zijn kantoor te roepen en de deur dicht te slaan. Soms, als ik water ging halen, hoorde ik hun gelach binnen. Ik moest bij de deur wachten. Op een dag kwam Zahara naar buiten, met licht gezwollen lippen en een scheve kraag. Ze keek me uitdagend aan.
Ik klemde mijn tanden op elkaar en hield vol. Elke vernedering die ik vandaag moest doorstaan, zou later een wraakactie worden. Ik moest het verdragen.
Ik werkte in stilte, maakte schoon en bediende. Ik veinsde onhandigheid en traagheid, zodat ze me nog meer zouden verachten. Maar ik maakte niet alleen schoon. Mijn ogen observeerden alles. Mijn oren luisterden naar alles. Ik lette op wie met wie bevriend was, wie kwaad sprak over wie, en mijn voornaamste doelwit was de boekhouding, waar de hoofdboekhouder, mevrouw Eleanor, werkte.
Het kantoor van Solani was niet groot. Er werkten ongeveer twaalf mensen. De boekhouding was in een hoekje weggestopt en bestond uit drie personen: een pas afgestudeerde genaamd Mia, een accountant genaamd Dennis en de manager, mevrouw Eleanor. Ze was in de veertig, een robuuste vrouw met een altijd serieuze uitstraling en een zwijgzame aard. Ze was de langst dienende medewerker en werkte er al sinds de oprichting van het bedrijf.
Aanvankelijk was ik een beetje in de war. Ik herinnerde me dat Solani tegen Zahara had gezegd:
« Het hoofd van de boekhouding is een betrouwbaar persoon. »
Als mevrouw Eleanor Solani’s vertrouwelinge was en haar hielp de boekhouding te vervalsen, zou ik geen schijn van kans hebben. Maar ik besloot haar te benaderen. Ik gebruikte mijn oude tactiek: oprechtheid en de houding van een arm, hulpeloos klein dingetje.
Elke ochtend zette ik, naast koffie voor Solani en Zahara, ook een kop kruidenthee voor mevrouw Eleanor.
« Ik merk dat je een beetje hoest. Drink dit om je keel te verzachten. »
Mevrouw Eleanor keek me verrast aan, maar stemde in met een knikje.
« Dankjewel. Oh. »
‘s Middags ging iedereen lunchen. Ik bleef op kantoor met mijn Tupperware: witte rijst, gestoomde groenten en een gebakken ei. Dat had ik expres gedaan. Mevrouw Eleanor nam er meestal ook een mee. Ik wierp een blik op die van haar en zag dat die net zo simpel was. Ik ging even kletsen.
« Mevrouw Eleanor, eet smakelijk. Er is niet veel te eten, maar ik heb wat ingemaakte okra meegenomen die mijn moeder me heeft gestuurd. Wilt u er wat van proberen? »
Ik gaf haar een klein potje. Mevrouw Eleanor keek me aan en haar blik verzachtte een beetje.
« Je hebt een zwaar leven, met de zorg voor je zoon en je recente werkzaamheden hier bij het bedrijf… »
Ze zuchtte.
Ik greep de kans, mijn ogen vulden zich met tranen.
« Mevrouw Eleanor, zit het bedrijf echt in de problemen? Ik maak me grote zorgen. Solani komt steeds geïrriteerd thuis. Soms komt hij zelfs helemaal niet thuis. Ik ben zo bang. Wat als het bedrijf echt failliet gaat? Ik weet niet hoe mijn zoon en ik het dan moeten redden. »
Ik wilde haar laten zien dat ik betrouwbaar was, maar tegelijkertijd ook dom, en geen enkel verstand van boekhouding had.
En ik begon de spanning tussen mevrouw Eleanor en het duo Solani-Zahara op te merken. Zahara, als maîtresse van de directeur, ging regelmatig naar de boekhouding om bevelen te geven.
« Mevrouw Eleanor, waarom duurt het zo lang met deze begrotingsbespreking? Directeur Solani wacht. »
« Eleanor, mijn voorschot voor onkostenvergoeding voor de voorstelling is nog niet goedgekeurd. Weet je niet dat ik het druk heb? »
Mevrouw Eleanor, de oudere vrouw die al lange tijd in dienst was, voelde zich beledigd door de brutale houding van de jonge vrouw. Ze bloosde van woede, maar slikte haar trots in.
« Ik weet het. Je kunt gaan. Als het klaar is, bel ik je. »
Ik was in de buurt een tafel aan het schoonmaken en ik heb alles gezien. Nadat Zahara vertrokken was, fluisterde mevrouw Eleanor:
« Een pretentieus, verwend kreng dat denkt dat ze belangrijk is. Wat een gebrek aan respect! »
Ik wist het. De kans was er. Mevrouw Eleanor was niet Solani’s vertrouwelinge. Ze werkte voor hem omdat hij haar goed betaalde, maar ze verachtte hem en zijn maîtresse. Ze verachtte de manier waarop Solani mij, zijn vrouw met wie hij al jaren getrouwd was, behandelde.
Een paar dagen later bleef ik langer op kantoor. Ik vertelde Solani dat Jabari koorts had en dat ik hem bij een buurman had achtergelaten. Ik moest blijven om de schoonmaak af te maken. Solani stemde ermee in. Ook hij had haast om te vertrekken, duidelijk samen met Zahara.
Alleen mevrouw Eleanor en ik bleven in het kantoor achter. Mevrouw Eleanor keek me medelijdend aan.
« Voor mannen staat hun carrière altijd voorop. Denk er niet te veel over na. Ga gewoon eten. »
Ze zei niets. Haar computer startte opnieuw op, maar in plaats van het Excel-bestand met de verliezen te openen, opende hij een ander bestand met de naam GOLDMINE.xlsx. Mevrouw Eleanor was vergeten het te sluiten voordat ze de computer opnieuw opstartte.
Mijn hart bonkte in mijn keel. Ik keek naar de deur. Die stond nog steeds in de koffiehoek. Trillend pakte ik de muis en klikte op het bestand. Het opende.
Mijn God, mijn zicht is wazig.
Het waren geen verliesrapporten. Het was een compleet andere wereld. Getekende contracten, de werkelijke bedragen die werden ontvangen, geldovermakingen naar een rekening op naam van een bedrijf genaamd Cradle and Sons LLC. Ik herinnerde me dat Cradle de achternaam van Solani’s vader was. Dit was de dochteronderneming die hij had opgericht om activa te beheren. Het resultaat was geen verlies van $50.000, maar een nettowinst van meer dan $2 miljoen.
Ik begon te trillen. Ik zocht snel naar een USB-stick in de la van mevrouw Eleanor. Ik wist dat ze er normaal gesproken wel een bewaarde, maar die was er niet.
Verdomd.
Ik hoorde haar voetstappen naderen. Ik minimaliseerde snel het GOLDMINE-bestand en verliet het scherm met het schaderapport. Net op tijd. Mevrouw Eleanor kwam binnen met een kop koffie.
Wat een ellende.
Ze ging zitten en opende het Excel-bestand met de verliezen opnieuw, en werkte verder alsof er niets gebeurd was. Ze wist niet wat ik had gezien. Of was het opzettelijk? De bestandsnaam, GOLDMINE, het vergeten om het te sluiten, het weggaan om koffie te halen. Ik wist het niet zeker, maar één ding wist ik wel: ik had de schat gevonden. Ik wist waar hij was. Ik had alleen nog één kans nodig, een kans om hem te kopiëren.
Ik keek naar de computer en onthield het bestandspad. Diezelfde avond zou ik een USB-stick kopen. Morgen zou ik aan de slag gaan.
Die avond, op weg naar huis, nadat ik Jabari had opgehaald, stopte ik bij een kleine elektronicawinkel. Ik kocht de goedkoopste USB-stick die ik kon vinden, een zwarte van 16 GB. Ik verstopte hem zorgvuldig in mijn bh.
Ik kon de hele nacht niet slapen, mijn hart bonkte in mijn keel. Ik had de schat gezien, maar hoe zou ik hem te pakken krijgen? Ik kon niet nog een keer op geluk rekenen. Ik kon er niet van uitgaan dat mevrouw Eleanor zomaar weer koffie zou gaan halen. Ik moest mijn eigen kans creëren.
Ik dacht intens na. Ik had een reden nodig waarom ze even weg zou gaan, zodat ik dat GOLDMINE-bestand kon kopiëren. Het bestand moest wel zwaar zijn. Het bevatte alle echte financiële gegevens van de afgelopen jaren. Een paar seconden zouden niet genoeg zijn.
