Mijn tranen stopten met stromen. Een rilling liep over mijn rug. De man in hem was niet langer Solani, de echtgenoot van wie ik hield. Hij was een monster.
Ik keek naar Jabari, die op mijn schouder sliep. Mijn zoon. Vergeef me. Moeder was te naïef. Maar maak je geen zorgen. Ik laat niemand je meenemen. Ik laat niemand ons pijn doen.
Ik klemde het biljet steviger vast. Het biljet van 50 miljoen dollar in mijn zak was niet langer een gelukstreffer. Het was mijn wapen. Het was mijn reddingslijn, voor mij en mijn zoon, en het zou het instrument van mijn wraak zijn.
Ik draaide me om en liep geruisloos weg, als een schaduw. Ik kon het me niet veroorloven dat ze me vonden. Ik moest onmiddellijk vertrekken.
De receptioniste zag me weggaan en keek verbaasd.
« Kemet, ga je nu al weg? Je hebt meneer Jones niet eens kunnen zien? »
Ik forceerde een glimlach, mijn stem trilde oncontroleerbaar.
« Ah… ik ben mijn portemonnee thuis vergeten. Ik moet hem even gaan halen. Zeg alsjeblieft niet tegen Solani dat ik hier was. Ik wil morgen terugkomen om haar te verrassen. »
« Natuurlijk, KT. »
Het jonge meisje leek verward, maar stelde verder geen vragen.
Ik rende het gebouw uit, bestelde een nieuwe Uber en zodra ik achterin zat, mijn zoon in mijn armen geklemd, barstte ik in tranen uit. Ik huilde om mijn eigen domheid. Ik huilde om mijn verloren liefde. Ik huilde om de wreedheid van de man die ik als mijn hele wereld beschouwde.
De auto reed weg en vervoerde een vrouw die net was overleden en een andere vrouw die uit de as van verraad herrees.
Zijn plan hield een valse schuld van $50.000 in.
Ik had 50 miljoen dollar.
Serieus, Solani, jij hebt deze weg zelf gekozen. Nu gaan we spelen, en ik speel met je mee tot het bittere einde.
De auto stopte voor ons vertrouwde straatje. Ik had nauwelijks de kracht om Jabari eruit te krijgen. Ik beefde over mijn hele lichaam, niet van uitputting, maar van schrik. Met trillende hand betaalde ik de chauffeur, waarbij ik het geld bijna liet vallen.
Ik strompelde het huis binnen, Jabari in mijn armen. Gelukkig sliep hij diep op mijn schouder en hoefde hij de erbarmelijke toestand van zijn moeder niet te zien. Ik legde hem voorzichtig in zijn bedje, deed zijn schoenen uit en dekte hem zorgvuldig toe. Toen ik zijn engelachtige gezichtje zag, kon ik me niet langer inhouden.
Ik rende naar de badkamer en deed de deur op slot. Ik draaide de kraan vol open om mijn snikken te overstemmen. Zittend op de koude vloer, mijn hand op mijn borst, huilde ik. Ik huilde als nooit tevoren. Mijn tranen brandden en waren bitter.
Ik huilde om mijn lot, om die vijf jaar liefde die uiteindelijk niets anders dan een illusie bleken te zijn. De man die ik mijn echtgenoot noemde, in wie ik blind vertrouwen had, aan wie ik op het punt stond een fortuin toe te vertrouwen, bedroog me. Erger nog, hij beledigde me door me een boerenpummel en een parasiet te noemen. Hij was wreed van plan me straatarm op straat te zetten en, nog erger, met een fictieve schuld van 50.000 dollar – een bedrag dat ik nooit zou kunnen terugbetalen, zelfs niet als ik de rest van mijn leven als een slaaf zou werken.
Hij wilde me vernietigen. Hij wilde ervoor zorgen dat ik nooit meer overeind zou komen.
Waarom? Wat had ik verkeerd gedaan?
Ik bleef thuis om voor onze zoon te zorgen, te koken, de was te doen en het huis brandschoon te houden. Ik spaarde elke cent. Ik kocht mezelf geen lippenstift of een mooie blouse. Alles was voor hem, voor onze zoon, voor dit zogenaamd noodlijdende bedrijf. En in zijn ogen waren al mijn opofferingen niets meer dan die van een parasiet.
Opeens herinnerde ik me het biljet van 50 miljoen dollar in mijn zak en zijn aflossingsplan van 50.000 dollar. Wat ironisch! Ik had me nog nooit zo belachelijk gevoeld. Als ik vandaag de loterij niet had gewonnen, als ik niet het idee had gehad om zijn bedrijf te bezoeken, wat zou er dan gebeurd zijn?
Ik zou waarschijnlijk binnen een paar weken de scheidingspapieren ontvangen. Ik zou geschokt zijn als ik de schuld van $50.000 zou ontdekken. Ik zou op mijn knieën gaan, hem smeken, en uiteindelijk vernederd vertrekken, mijn zoon en mijn toekomst kwijtraken.
Hoe meer ik erover nadacht, hoe meer mijn tranen opdroogden en plaats maakten voor een vlam van woede.
Nee, het was geen woede. Het was haat. Een haat die me tot in mijn diepste wezen opvrat.
Mijn liefde voor Solani stierf op het moment dat ik hem hoorde zeggen:
« Voorlopig verblijft hij bij zijn moeder. Later, als ik dat wil, neem ik hem weer mee terug. »
Een vader die over zijn eigen zoon spreekt alsof hij een object is, een instrument om zijn vrouw te controleren. Hij is geen mens. Hij is een beest. En ik heb vijf jaar met een beest samengeleefd zonder het te weten.
Wat was ik toch stom.
Ik keek in de spiegel. Een verwarde vrouw. Gezwollen ogen, bleek gezicht.
Plattelandsbewoner.
Ja, misschien was ik naïef. Naïef om in één ware liefde te geloven. Om in beloftes van trouw te geloven. Maar vanaf dat moment was die naïviteit verdwenen.
Ik moest leven. Leven voor mijn zoon.
Jabari was mijn hele leven. Ik kon niet toestaan dat een monster als Solani het van me afpakte. Hij wilde me helemaal kaalplukken. Ik zou hem leren hoe het voelde om niets te hebben. Hij wilde spelen met nepaccounts. Ik zou een veel groter spel met hem spelen.
Ik haalde diep adem en veegde mijn tranen weg. De koelte van de tegels bracht me een griezelige kalmte. Ik moest een plan bedenken. Dat biljet van 50 miljoen dollar was een kwestie van leven en dood. Niemand mocht het weten, zelfs mijn ouders niet. Tenminste, voorlopig was het mijn ultieme wapen.
Ik moest de prijs zo discreet mogelijk opeisen. Ik kon het niet op mijn eigen naam doen. Als ik dat wel had gedaan, zou Solani het tijdens onze scheidingsprocedure te weten zijn gekomen en de helft hebben kunnen opeisen. Zelfs als de prijs vóór of na de scheiding was gewonnen, zou hij een manier hebben gevonden om hem te bemachtigen.
Ik had iemand nodig die ik volledig kon vertrouwen. Ik moest de schijn ophouden. Ik moest de naïeve vrouw blijven spelen die van niets wist. Ik moest Solani en die zwerver hun spelletje ongestoord laten voortzetten. Ik moest ze laten geloven dat ik nog steeds dat naïeve lammetje was, makkelijk te manipuleren.
Ik moest bewijsmateriaal verzamelen, bewijs van zijn verraad, bewijs dat Solani twee boekhoudingen bijhield, dat hij de belastingdienst had opgelicht en geld had verduisterd. Hij wilde me ruïneren met een schuld van $50.000. Ik zou hem achter de tralies krijgen voor de misdaden die hij had begaan.
Ik stond op en waste mijn gezicht met koud water. Het ijskoude water maakte me helemaal wakker. De pijn was er nog steeds, als een mes in mijn hart. Maar de rede had gezegevierd.
Ik was niet langer de Kemet die ik een paar uur geleden nog was. Ik was nu een moeder die haar zoon moest beschermen. Een bedrogen vrouw die haar wraak beraamde.
« Solani, jij bent degene die deze oorlog is begonnen. Laten we eens kijken wat deze boer met jou en je minnares gaat doen. »
Met een koude, vastberaden blik verliet ik de badkamer. Het eerste en meest dringende dat ik moest doen, was dat loterijticket afhandelen. De deadline om de winst op te eisen was slechts negentig dagen. Ik was ongeduldig, maar ik kon niet alleen gaan. Als er plotseling een groot bedrag op mijn rekening zou verschijnen, zou Solani het weten. Hij was mijn man. Zelfs als hij niets om me gaf, zou zo’n geldwisseling niet onopgemerkt blijven. Bovendien was hij mijn financiën aan het controleren ter voorbereiding op de scheiding. De kleinste stap die ik zette, kon zijn argwaan wekken.
Ik had iemand nodig die ik volledig kon vertrouwen, iemand die me nooit zou verraden, iemand die dit geheim tot aan zijn of haar dood zou bewaren.
Ik dacht aan mijn ouders. Mijn vader was een eerlijke en eenvoudige man, maar juist omdat hij zo eerlijk was, praatte hij soms te veel. Als hij wist dat zijn dochter 50 miljoen dollar had, zou hij er in een moment van vreugde over opscheppen tegen de buren, of zich gemakkelijk laten misleiden door Solani als die terugkeerde naar onze geboortestad.
Alleen mijn moeder was nog overgebleven.
Mijn moeder was haar hele leven een hardwerkende vrouw. Hoewel ze weinig formeel onderwijs had genoten, was ze zorgzaam, discreet en hield ze onvoorwaardelijk van me. Mijn moeder zou me nooit pijn doen.
Ja, alleen mijn moeder kon me helpen.
Ik wachtte tot het donker werd. Solani kwam zoals gewoonlijk chagrijnig thuis, gooide zijn aktentas op de bank en maakte zijn stropdas los.
« Ik heb vandaag een vreselijke dag op kantoor gehad. Is het eten al klaar? »
« Ja, » mompelde ik, terwijl ik deed alsof ik moe was. « Het eten is klaar. Ga maar douchen en kom daarna eten. »
Hij keek me aan. Hij zag dat mijn ogen een beetje opgezwollen waren en vroeg:
« Wat is er aan de hand? Heb je gehuild? »
Mijn hart maakte een sprongetje, maar ik had mijn antwoord al klaar. Ik legde mijn hand op mijn voorhoofd.
« Ik denk dat ik ziek aan het worden ben. Ik voel me al sinds vanmiddag niet lekker. Zou ik Jabari mee kunnen nemen en een paar dagen bij mijn moeder in Jacksonville kunnen logeren? Ik heb wat frisse lucht nodig en ik mis haar kookkunsten. »
Het was een test. Als hij me arresteerde, betekende dat dat hij me in de gaten wilde houden. Als hij instemde, betekende dat dat hij er nog steeds van overtuigd was dat hij me onder controle had, en dat mijn afwezigheid van een paar dagen hem nog meer vrijheid zou geven om bij zijn maîtresse te zijn.
Solani fronste even zijn wenkbrauwen en knikte toen.
‘Ja, misschien. Rust een paar dagen uit om te herstellen. Ik ben erg druk geweest en heb geen tijd gehad om je mee te nemen. Hier,’ zei hij, ‘neem wat geld voor je onkosten.’
Hij haalde een paar biljetten uit zijn portemonnee, ongeveer honderd dollar, en gaf ze aan mij. Ik nam het geld trillend aan en liet mijn gezicht zakken om de minachting in mijn ogen te verbergen.
Mijn geld.
Ik, die na aftrek van belastingen zo’n 36 miljoen dollar zou opstrijken, moest zijn liefdadigheid wel accepteren. Het was vernederend, maar ik zei tegen mezelf:
« Hou vol, Kemet. Je moet volhouden. »
De volgende ochtend pakte ik Jabari en mijn koffers in. Ik trok alleen mijn oudste kleren aan en nam de Greyhound-bus naar huis. Mijn geboorteplaats ligt in een kleine, landelijke gemeenschap in Florida, op ongeveer drie uur rijden van Atlanta.
Zittend in de bus, Jabari in mijn armen, staarde ik uit het raam. Ik ging niet naar huis om uit te rusten. Ik ging naar huis om mijn plan in actie te zetten.
Zodra mijn moeder Safia mij en haar kleinzoon zag, straalde ze. Ze snelde naar ons toe om ons te begroeten.
« Mijn dochter, waarom heb je niet eerder gebeld? Waar is Zani? Heeft hij je niet meegebracht? »
« Ik voelde me niet zo lekker, dus ik ben een paar dagen bij jullie komen logeren. »
Ik wachtte tot het donker werd, toen mijn vader naar de buren ging om vis te bakken en Jabari al sliep. We waren samen alleen in de kleine keuken.
Ik knielde neer en omhelsde de benen van mijn moeder, terwijl ik huilde. Deze keer huilde ik echt.
« Mam, Solani heeft me verraden. Hij heeft een minnares. »
Mijn moeder was in shock en liet de soeplepel vallen.
« Wat? Wat zeg je nou, Solani? Zo’n goede man… »
Ik schudde mijn hoofd, mijn gezicht was nat van de tranen.
« Hij deugt niet, mam. Hij is een monster. Hij is samen met Zahara. Dat meisje waarvan hij deed alsof ze een vriendin van zijn zus was. Ik heb ze op kantoor betrapt. Ze willen van me scheiden en me met een schuld van 50.000 dollar opzadelen, zodat ik met lege handen vertrek en hij mijn zoon kan meenemen. »
Mijn moeder wankelde, leunend tegen het aanrecht, haar gezicht bleek. Ze kende haar dochter beter dan wie ook. Ze wist dat ik nooit zou liegen over zoiets ernstigs. De woede van een moeder barstte los.
« Mijn God, die schurk, dat beest, met zo’n vrouw en zoon als jij! Ik ga naar Atlanta. Ik ga zijn ogen uitsteken en eens flink met je waardeloze echtgenoot praten. »
« Nee, mam. »
Ik hield haar snel tegen.
« Als we nu een scène maken, verlies ik alles. Ik verlies zelfs Jabari. Moeder… »
Ik keek haar recht in de ogen, mijn stem vastberaden maar met een vleugje wanhoop.
« Mama, ik smeek je. Je moet me helpen. Alleen jij kunt ons redden, mijn zoon en mij. »
Ik haalde een voorwerp, gewikkeld in meerdere lagen papier, uit mijn borstzak: het loterijticket. Ik gaf het aan mijn moeder.
« Mam, ik heb 50 miljoen dollar gewonnen met de Megaillions. »
De ogen van mijn moeder werden groot. Ze keek naar het kaartje, en vervolgens naar mij. Ze dacht dat ik in shock was en aan het ijlen.
« Kemet, mijn dochter, wat zeg je? »
Ik begon te huilen.
‘Het is waar, mam. God heeft me niet in de steek gelaten. Ik heb 50 miljoen dollar gewonnen, maar ik kan het geld niet ophalen. Als Solani erachter komt, steelt hij alles. Mam, jij bent de enige die ik vertrouw. Jij kunt dat geld voor me ophalen, het claimen en op je rekening storten. Dat is het geld waarmee ik mijn leven opnieuw kan beginnen, waarmee ik voor Jabari kan vechten. Je moet dit geheim houden. Vertel het niet aan papa. Vertel het aan niemand. Kun je dat doen, mam?’
Mijn moeder nam, trillend, het biljet aan. Ze kon nauwelijks lezen, maar ze herkende het bedrag van 50 miljoen dollar. Ze keek me aan en haar uitdrukking veranderde van schok naar medeleven, en vervolgens naar een angstaanjagende vastberadenheid.
Ook zij was een vrouw. Ze begreep de pijn van haar dochter. Ze knikte vastberaden.
« Ja, dat zal ik doen. Wees gerust. Dit blijft tussen ons en God. Ik zal niet toestaan dat iemand ook maar een cent van je steelt. Ik ga het geld terughalen. Zeg me maar wat ik moet doen. »
Ik omhelsde mijn moeder stevig. Wij twee, twee zwarte vrouwen in die kleine keuken, deelden nu een essentieel geheim. Een geheim dat ons lot voorgoed zou veranderen.
Ik heb haar elke stap in detail uitgelegd. Eerst moest ze het hoofdkantoor van de staatsloterij bellen en een afspraak maken om de benodigde formulieren in te vullen. Ze moest haar identiteitsbewijs meenemen. Daar aangekomen kon ze aangeven anoniem te willen blijven. Ze hoefde alleen maar te vermelden dat ze het geld via bankoverschrijving wilde ontvangen.
Ik had al een nieuwe, prepaid mobiele telefoon voor eenmalig gebruik geregeld, en de volgende ochtend zou ik haar meenemen om een bankrekening te openen bij een kredietunie waarvan Solani het bestaan nooit zou vermoeden. Het geld – zo’n 36 miljoen dollar na aftrek van federale en staatsbelastingen – zou veilig op die rekening staan, klaar voor de dag dat ik het nodig had.
Na drie dagen in mijn geboortestad, waar ik deze cruciale missie aan mijn moeder had toevertrouwd, keerde ik met Jabari terug naar Atlanta. Mijn moeder ging naar het hoofdkantoor van de loterij, gemaskerd en volledig vermomd. Al het papierwerk werd zonder problemen afgehandeld. Het geld stond op haar rekening.
Ik slaakte een zucht van verlichting. Het wapen was geladen. Het was tijd om terug te keren naar het slagveld.
Ik zorgde ervoor dat ik laat thuiskwam, nadat Solani van zijn werk was teruggekeerd. Ik wilde de indruk wekken van een vermoeide en kwetsbare vrouw na de reis. Zodra ik de deur opendeed, zag ik Solani op de bank zitten, met zijn ogen gericht op ESPN. Hij stond niet op om zijn zoon een kus te geven. Hij keek ons alleen maar aan en vroeg:
« Ben je terug? Voel je je al beter? »
Ik nam Jabari in mijn armen en deed alsof ik nauwelijks kon lopen.
« Ja, ik voel me nu beter. Jabari verveelde zich daar en sliep slecht. »
Ik zette Jabari neer en hij rende naar zijn vader om hem te omhelzen. Solani nam hem met enige tegenzin aan, gaf hem een snelle kus op zijn wang en zette hem toen weer neer.
« Ga daar maar spelen, dan kan papa tv kijken. »
Ik keek toe hoe de scène zich ontvouwde, mijn hart bonzend in mijn keel, maar ik herwon snel mijn kalmte. Ik droeg de koffers zwijgend naar de slaapkamer. Solani volgde me en sloot de deur. Ik was bang, omdat ik dacht dat hij iets zou doen, maar dat deed hij niet. Hij bleef gewoon staan, met zijn armen over elkaar, en keek me ernstig aan.
« Dat is het, » dacht ik bij mezelf. « Hij gaat in de basis starten. »
‘Kemet,’ riep hij met een diepe stem. ‘Ga zitten. Ik moet met je praten.’
Ik deed alsof ik in de war en bezorgd was.
« Wat is er aan de hand, schat? Heeft het bedrijf weer problemen? »
Solani slaakte een diepe zucht – een zucht die ik hem al zo vaak had zien slaken.
« Het is heel moeilijk, schat. Ik zal eerlijk tegen je zijn. Onze grootste klanten hebben hun contracten opgezegd. De goederen die we net geïmporteerd hebben, zitten vast bij de douane en ik kan het geld niet vinden. Ik sta op de rand van een faillissement. »
Mijn ogen werden groot en ik bedekte mijn mond met mijn handen. Mijn acteerprestatie was zo overtuigend dat ik er zelf versteld van stond.
« Mijn God, hoe heeft dit kunnen gebeuren? Wat moeten we nu doen, schat? »
Solani keek me vragend aan.
« Ik heb overal geld geleend. Ik heb het al aan al mijn vrienden gevraagd. Nu is de bank de enige optie die overblijft, maar die vereist onderpand en ons huis is nog steeds verhypothekeerd. »
Hij zweeg even, alsof spreken hem veel energie kostte.
