Er viel onmiddellijk een stilte.
Mark stond met een drankje in zijn hand bij de bank, de schok stond op zijn gezicht versteend. Zijn moeder zat stijfjes, als een rechter die midden in een uitspraak was onderbroken. Zijn vader leunde achterover, beledigd door mijn aanwezigheid.
Claire stond achter me, gewikkeld in mijn jas, te trillen.
Ik keek ze allemaal aan en sprak de vijf woorden uit die dwars door de kamer heen sneden:
“Mijn dochter vertrekt. Nu.”
Mark sneerde, maar herstelde zich snel. « Je kunt hier niet zomaar binnenkomen. Dit is tussen mijn vrouw en mij. »
‘Nee,’ zei ik kalm, terwijl ik een stap naar voren zette zodat mijn lichaam Claire afschermde. ‘Dit gaat over controle, vernedering en wreedheid. En daar komt vandaag een einde aan.’
Zijn moeder greep dramatisch naar haar borst. « Wat overdreven, » zei ze. « Ze had een correctie nodig. Jonge vrouwen missen discipline. »
Claire sprak toen, haar stem trillend maar vastberaden. « Het was mijn geld. Ik heb niets van hem aangenomen. »
Mark keek haar snauwend aan. « Genoeg. »
Mijn handen balden zich tot vuisten, maar mijn stem bleef kalm. ‘Zij heeft je niet te schande gemaakt,’ zei ik. ‘Je hebt jezelf te schande gemaakt door haar als bezit te behandelen.’
Zijn vader stond langzaam op. ‘Jij begrijpt niets van het huwelijk,’ zei hij. ‘Een gezin heeft orde nodig.’
Claire kromp ineen bij dat woord, en ik begreep alles.
