Deze stilte veranderde alles. De berichten stroomden binnen: eerst ongeloof, daarna woede, en uiteindelijk pogingen tot onderhandelen. Ik heb maar één keer geantwoord: vanaf nu zou alles via mijn advocaat gaan.
Toen ze begrepen dat de wet aan mijn kant stond, verving paniek arrogantie. Mijn zus probeerde de familie tegen mij op te zetten. Mijn moeder smeekte, en beschuldigde toen. Mijn broer dreigde. Maar de documenten spraken voor mij, en dezelfde familieleden die mij lui noemden, begonnen vragen te stellen.
Ik heb de financiële toegang tot het huis afgesloten. Zonder genialiteit, zonder luidruchtige wraak. Alleen precieze, juridische, onomdraaibare beslissingen. Hun tot dan toe onzichtbare afhankelijkheid is aan het licht gekomen.
Ze probeerden nog één laatste juridische manoeuvre, die ze « ongepaste beïnvloeding » noemden. De rechter wees de aanvraag vrijwel onmiddellijk af. De papieren van mijn vader waren onberispelijk.
Pas toen begreep ik: mijn moeder zag mij niet als een zoon, maar als een hulpbron. Iemand die moest geven zonder ooit erkend te worden.
Deze realisatie deed alle schuldgevoelens verdwijnen.
