Wat volgde was geen spectaculaire instorting, maar een langzame erosie. Zonder mijn steun liepen de financiën in. De maskers zijn gevallen. De verhalen zijn veranderd. Het huis bleef stil.
Van mijn kant ben ik uit de stad vertrokken. Ik accepteerde een stabiele baan, tekende een huurcontract en bouwde een leven op dat echt van mij was. Voor het eerst werd ik wakker zonder dat constante gewicht op mijn borst.
Soms lees ik de brief van mijn vader opnieuw. Zijn woorden herinneren me eraan dat hij me had gezien, begreep, geloofde dat ik daartoe in staat was, zelfs toen niemand anders dat deed.
Ik heb niet geprobeerd mijn familie te vernietigen. Ik ben gewoon gestopt met mezelf te laten wissen.
De echte wraak was niet het huis innemen.
Het was om weer mijn plaats in te nemen.
