Tegen de tijd dat het nieuwe jaar aanbrak, waren hun hypotheekbetalingen gestopt.
En dat was nog maar de eerste stap.
Sommige onrechtvaardigheden vereisen een evenwicht.
Sommige arrogantie moet worden gecorrigeerd.
En wat ik vervolgens deed… dat zag niemand aankomen.
Voordat we verdergaan, neem even de tijd om je te abonneren en laat ons in de reacties weten waar je vandaan luistert.
‘Ik zou dit jaar wel kunnen koken,’ zei ik nonchalant, terwijl ik weer achterover leunde op Michaels leren bank.
‘Mijn kalkoen. Die met de salievulling waar je moeder zo dol op was. Weet je nog dat ze altijd zei dat die beter was dan het recept van haar oma?’
De woorden zweefden in de warme, aangename lucht en vermengden zich met de zoete vanillegeur van Isabella’s designkaarsen.
Michael kwam naast me staan. Het licht van hun enorme kerstboom scheen op zijn trouwring.
Zijn lichaamstaal veranderde – subtiel, maar onmiskenbaar. Als een man die zich voorbereidt op gevaar.
« Papa, » zei hij zachtjes, « je zult Kerstmis hier niet kunnen doorbrengen. »
Die zin kwam hard aan.
Ik knipperde met mijn ogen.
« Pardon? »
Hij staarde naar de marmeren salontafel in plaats van naar mijn gezicht. Precies die tafel die ik hem had helpen uitkiezen toen Isabella vond dat hun oude meubels er « ordinair » uitzagen.
« Isabella’s ouders komen eraan, » fluisterde hij. « En ze… zouden liever hebben dat je er niet bent. »
Mijn vingers werden gevoelloos.
« Dat zouden ze liever hebben, » herhaalde ik.
‘Het is eenvoudiger,’ zei hij met een zwakke stem. ‘Ze zijn erg gehecht aan tradities.’
