Die dag droeg ik mijn beste designerjurk en kwam ik aan in mijn luxeauto.
Zodra ik door de ingang van de hal liep, waren alle ogen op mij gericht.
Ik voelde me trots, bijna arrogant.
Maar toen…
Ik heb de bruidegom gezien.
Hij droeg een eenvoudig beige pak—niets opzichtigs.
Maar zijn gezicht… Het hield me tot stilstand.
Ik boog me dichterbij.
Mijn hart bonsde toen ik me realiseerde…
Het was Emilio—mijn oude studiegenoot. Mijn vertrouweling in die jaren.
Emilio had een been verloren bij een ongeluk tijdens zijn laatste jaar. Hij was bescheiden, stil, altijd bereid om te helpen—met huiswerk, boodschappen of studieavonden.
Maar ik heb hem nooit als een echte vriend beschouwd.
Voor mij was hij gewoon iemand die « er was. »
Na zijn studie kreeg Emilio een baan als bouwopzichter. Hij verdiende niet veel, maar hij had altijd een glimlach.
En nu was hij daar, bij het altaar, op één been… glimlachend… Antonio’s hand vasthoudend met immense liefde.
En Antonio?
Ze straalde. Haar ogen fonkelden. Haar glimlach was sereen en vol vrede.
Er was geen spoor van verdriet op haar gezicht. Alleen trots op de man aan haar zijde.
Ik hoorde twee oude mannen aan de tafel naast me fluisteren:
« Emilio is een brave jongen. Hij verloor een been, maar hij werkt hard. Hij stuurt elke maand geld naar zijn familie. Hij heeft jaren gespaard om dat land te kopen en zijn kleine huisje te bouwen. Loyaal, eerlijk… iedereen respecteert hem. »
Ik verstijfde.
arrow_forward_iosLees meer
Pause
00:00
00:08
01:31
Mute
Aangedreven door
GliaStudios
Toen de ceremonie begon, liep Antonio naar het altaar en hield Emilio’s hand teder vast.
En voor het eerst… Ik zag in haar ogen een geluk dat ik haar nooit kon geven.
