Ik herinnerde me die dagen dat Antonio niet eens durfde om in het openbaar op me te leunen, uit angst dat zijn eenvoudige kleren me zouden beschamen.
Maar vandaag… Ze stond trots en rechtop naast een man met slechts één been—maar met een hart vol waardigheid.
Toen ik thuis kwam, gooide ik mijn designertas op de bank en zakte op de grond.
En toen… Ik huilde.
Niet uit jaloezie.
Maar vanwege de bittere waarheid dat ik het meest waardevolle in mijn leven had verloren.
Ja, ik had geld. Status. Een auto.
Maar ik had niemand die echt van me hield.
Antonio?
Ze had een man gevonden die, hoewel hij geen rijkdom had, voor hem door het vuur zou lopen.
Ik heb de hele nacht gehuild.
Voor het eerst begreep ik wat het betekende om echt verslagen te zijn.
Niet in rijkdom.
Maar in karakter.
In het hart.
Sinds die dag leef ik nederiger. Ik ben gestopt met op anderen neer te kijken.
Ik meet iemand niet langer aan zijn salaris of de schoenen die hij draagt.
Want nu begrijp ik:
De waarde van een mens zit niet in de auto die hij rijdt of het horloge dat hij of hij draagt.
Het zit in hoe ze van de persoon naast hen houden en deze eren.
Geld kan weer verdiend worden.
Maar een menselijke verbinding—als die verloren is—keert misschien nooit meer terug.
