Mijn ouders kwamen onaangekondigd mijn huis binnen. Ze verplaatsten mijn spullen, doorzochten mijn huis en gebruikten mijn persoonlijke bezittingen alsof alles nog van hen was. In het begin probeerde ik het te bagatelliseren. Toen besefte ik dat het geen bezorgdheid was, maar een compleet gebrek aan grenzen.

Mijn naam is Briana, ik ben 26 jaar oud. Toen ik in mijn eerste appartement in Lincoln Park trok, dacht ik dat ik eindelijk mijn onafhankelijkheid had bereikt. Ik was het ouderlijk huis uit, had een huurcontract op mijn eigen naam getekend en betaalde een hoge huur voor één simpel ding: rust en stilte. Die illusie duurde maar een paar weken.

Op de dag dat ik verhuisde, gaf ik mijn moeder een reservesleutel, « voor noodgevallen ». Op dat moment had ik de energie noch de helderheid van geest om te weigeren. Al snel besefte ik mijn fout: mijn kussens werden verplaatst, mijn meubels werden herschikt en de geur van haar parfum hing nog steeds in de lucht toen ik thuiskwam van mijn werk.

Dit waren geen bezoekjes. Dit waren inbreuken.

Op een avond ontdekte ik dat mijn moeder mijn dure gezichtscrème had gebruikt zonder de pot zelfs maar dicht te doen. Toen ik haar ermee confronteerde, ontkende ze het niet en bood ze ook geen excuses aan; ze bekritiseerde het product. Die dag besefte ik dat ik niet als een volwassene werd behandeld, maar als een verlengstuk van haarzelf.

De situatie verergerde toen mijn zus, zonder het mij te vertellen, mijn woonkamer in een fotostudio veranderde en mijn apparatuur loskoppelde om te filmen. Ze rekende op de impliciete toestemming van mijn moeder. Mijn appartement was niet langer mijn thuis; het was een gedeelde ruimte waarvoor ik als enige verantwoordelijk was voor de financiering.