Ik was helemaal uit Denver gekomen, de kofferbak van mijn SUV was volgeladen, maar nu kon ik alleen nog de sneeuw zien. Grote glinsterende vlokken vlogen zijwaarts over de privéweg, weerkaatsten de koplampen en veranderden de wereld in een witte tunnel. Mijn huisje aan het meer lag aan het einde van deze tunnel, de donkere silhouet nauwelijks zichtbaar achter de bomen, een zachte amberkleurige gloed die uit de ramen golfde als een afbeelding van een kerstkaart.
Op de passagiersstoel lichtte mijn telefoon op: het totaal van mijn ochtendboodschappen werd in de app weergegeven. Achttienduizend zevenhonderdvijftig dollar. Geroosterde wagyu, zeevruchten, desserts van een banketbakkerij in het centrum van Denver die weken van tevoren was uitverkocht, genoeg ambachtelijke bieren en Californische wijnen om een klein bootje te vullen, plus genoeg om drie dagen lang de benodigdheden in te slaan, zodat mijn familie zich nergens zorgen over hoefde te maken. Ik had dagen besteed aan het plannen van elk detail, tot aan het kleine Amerikaanse vlagkoekjesvormtje toe dat ik gebruikte om rode, witte en blauwe koekjes voor mijn vader uit te knippen, omdat hij altijd nostalgisch was als hij na een paar glazen bourbon « dit geweldige land » opriep.
Naast het totaal staarde mijn spiegelbeeld naar me in het glas: vermoeide bruine ogen, haar in een verwaarloosde knot gebonden, sjaal nog steeds bestrooid met sneeuw. In de bekerhouder zat een klein plastic kerstmanfiguurtje, zijn hoed afgebroken, zijn kleine handschoen voor altijd bevroren in een handgebaar. Mijn moeder kocht het bij Target, Ohio, toen ik zeven was, en we legden het elke kerst samen op de schoorsteenmantel tot kanker haar wegnam in de winter dat ik zestien was. Toen Diane een jaar later arriveerde, met haar onberispelijke föhn en perfecte meisjes, verdween de kerstman in een schoenendoos achterin mijn kast.
Dit jaar nam ik hem voor het eerst mee naar het huisje en zette het op het dashboard voor de rit, als een passagier. Ergens tussen Denver en het meer had ik een stille belofte gedaan aan dit kleine stukje van mijn echte familie: deze kerst zou anders zijn. Deze kerst zou van ons zijn.
