De rechter keek Katherine aan met een mengeling van eerbied en voorzichtigheid. Iedereen in de hogere regionen van de Amerikaanse juridische wereld kende de naam Katherine Bennett. Ze stond bekend als de IJzeren Hamer . Ze had veertien zaken bepleit voor het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten en er twaalf gewonnen. Voor veel jongere advocaten was ze bijna een mythe.
‘Mevrouw Bennett,’ zei rechter Henderson, met een respectvolle maar vastberaden toon, ‘hoewel uw reputatie u vooruit snelt, zitten we midden in een hoorzitting over de verdeling van de bezittingen. De heer Ford heeft een verzoek ingediend voor een verstekvonnis.’
‘Ja, ik heb die beweging gezien,’ zei Katherine, terwijl ze een dossier uit haar aktetas haalde. ‘Het was… schattig. Slordig, maar schattig.’
Ze stond op en liep naar de rechterlijke bank, waarbij ze een dikke stapel documenten aan de gerechtsbode overhandigde om aan de rechter te geven. Een kopie van de stapel liet ze met een zware plof op het bureau van Garrison Ford vallen.
« De heer Ford beweert dat mijn cliënt geen bezittingen heeft en geen vertegenwoordiging. Dat is nu irrelevant. Bovendien beweert de heer Simmons dat de betreffende bezittingen – het penthouse aan Fifth Avenue, het huis in de Hamptons en de portefeuille bij Goldman Sachs – zijn exclusieve eigendom zijn, beschermd door een huwelijkscontract dat zeven jaar geleden is ondertekend. »
« Die huwelijkse voorwaarden zijn waterdicht! » riep Keith. « Ze krijgt niets. Ze heeft ze getekend. »
Katherine draaide zich naar Keith om en zette haar bril weer af.
‘Meneer Simmons, weet u wie het standaardmodel heeft opgesteld voor de echtelijke dwangclausule die in de staat New York wordt gebruikt?’ vroeg ze zachtjes.
Keith knipperde met zijn ogen.
« Wat? »
‘Ja,’ zei Katherine zachtjes. ‘In 1998 heb ik de wetgeving opgesteld die precies definieert wat dwang inhoudt bij het tekenen van een huwelijkscontract.’
Ze tikte met haar vinger op het document op Garrisons tafel.
« En volgens de beëdigde verklaring die mijn dochter vanmorgen heeft afgelegd, dreigde u haar kat weg te doen en haar de toegang tot het verzorgingstegoed van haar zieke oma te ontzeggen als ze dat document niet de avond voor de bruiloft zou ondertekenen. »
De rechtszaal hield de adem in.
‘Dat is een leugen!’ schreeuwde Keith, zijn gezicht werd paars. ‘Ze liegt!’
‘We hebben ook de sms-berichten van die nacht,’ vervolgde Katherine, haar stem net genoeg verheffend om boven zijn geschreeuw uit te komen. ‘Teruggevonden op de cloudserver waarvan u dacht dat u die had gewist. Bewijsstuk C, Edelheer.’
Rechter Henderson bladerde naar Exhibit C. Zijn wenkbrauwen schoten omhoog.
Garrison Ford bladerde verwoed door de pagina’s. Het zweet parelde op zijn voorhoofd.
‘Edele rechter, we… we hebben geen tijd gehad om dit bewijsmateriaal te bekijken,’ stamelde Garrison. ‘Dit is een hinderlaag.’
‘Een hinderlaag?’ Katherine lachte. Het was geen vriendelijk geluid. ‘Meneer Ford, u probeerde een verstekvonnis tegen een vrouw te laten uitspreken zonder zichtbare advocaat, terwijl uw cliënt haar recht in haar gezicht bespotte. U kunt niet klagen over rechtvaardigheid.’
Ze draaide zich weer naar de rechter.
“Laten we het nu over de financiën hebben.”
Katherine sprak de zaal toe alsof ze een hoogleraar in de rechten voor een klas was.
« De heer Simmons beweert dat zijn vermogen ongeveer acht miljoen dollar bedraagt – een respectabel bedrag voor iemand met zijn beperkte ervaring. »
Keith zag eruit alsof hij elk moment flauw kon vallen.
‘Maar,’ zei Katherine, terwijl ze een tweede, dikkere map tevoorschijn haalde, ‘mijn team van forensische accountants – die overigens normaal gesproken complexe financiële stromen voor federale instanties in kaart brengen – heeft de afgelopen twaalf uur besteed aan het ontrafelen van het ingewikkelde netwerk van lege vennootschappen dat meneer Simmons heeft opgezet op de Kaaimaneilanden en Cyprus.’
Ze liet de tweede map vallen.
Plof.
‘Het lijkt erop, Edelheer, dat meneer Simmons al vijf jaar huwelijksvermogen doorsluist naar een holdingmaatschappij genaamd Apex Ventures. Het totale verborgen bedrag is geen acht miljoen…’ Ze boog zich voorover naar Keith, haar gezicht op enkele centimeters van het zijne. ‘Het is vierentwintig miljoen. En aangezien hij het niet heeft vermeld in zijn financiële verklaring, die vanochtend onder ede is ondertekend…’
Katherine glimlachte naar de rechter.
“Dat is fraude.”
“En mogelijk een misdrijf.”
Keith zakte achterover in zijn stoel. Hij keek naar Garrison.
‘Doe er iets aan,’ siste hij. ‘Los dit op.’
Garrison bekeek de documenten, vervolgens de rechter, die Keith met een vurige blik aanstaarde. Daarna keek hij naar Katherine Bennett, die kalm haar verzorgde nagels inspecteerde.
‘Ik heb een pauze nodig,’ kraakte Garrison.
‘Verzoek afgewezen,’ zei rechter Henderson onmiddellijk. ‘Ik wil meer horen over deze offshore-rekeningen. Mevrouw Bennett, ga uw gang.’
Katherine streek haar rok glad.
« Dank u wel, Edelheer. Maar voordat we dieper ingaan op de financiële misstanden, wil ik graag de spot drijven die mijn cliënt heeft moeten verduren vanwege haar vermeende gebrek aan een advocaat. »
Ze liep terug naar Grace en legde een hand op de schouder van haar dochter. Voor het eerst keek Grace op naar haar moeder en glimlachte – een kleine, fragiele, hoopvolle glimlach.
‘Keith,’ zei Katherine, haar stem zakte naar een gemoedelijke, bijna intieme toon, ‘je hebt mijn dochter bespot omdat je dacht dat ze zwak was. Je ging ervan uit dat ze, omdat ze aardig is, weerloos is. Je verwarde haar stilte met overgave.’
Katherine wendde zich tot de rechtbankverslaggever.
‘Laat het duidelijk zijn,’ verklaarde ze onomwonden, ‘dat Grace Simmons nu wordt vertegenwoordigd door Katherine Bennett. En ik ben hier niet om een snelle schikking te treffen, meneer Ford.’
Ze keek Keith recht aan, haar ogen flitsten met een koud, hard licht.
“Ik ben hier om alles af te pakken: het huis, de auto’s, het verborgen geld en de reputatie. Ik ga je financiële leven laagje voor laagje ontmantelen, totdat je precies overhoudt wat je mijn dochter probeerde na te laten.”
Ze hield even stil.
« Niets. »
Katherine gebaarde naar het podium.
‘Meneer Ford,’ zei ze. ‘Uw getuige.’
De sfeer in rechtszaal 304 was veranderd. Het was er niet langer muf, maar elektrisch geladen.
De weinige toeschouwers achterin – voornamelijk verveelde juridische medewerkers en gepensioneerden – leunden nu naar voren, hun telefoons trilden zachtjes terwijl ze vrienden appten: Er gebeurt iets belangrijks in rechtszaal 304 .
Rechter Henderson wreef over zijn slapen.
‘Meneer Ford,’ zei hij, ‘wilt u mij ondervragen?’
Garrison wierp een blik op Keith, vervolgens op Katherine en daarna op de rechter.
‘Welnu, ik neem aan dat er nog geen officiële getuige is,’ gaf hij toe. ‘Mevrouw Bennett, u heeft het woord.’
Katherine knikte.
‘Dank u wel, Edelheer,’ zei ze, terwijl ze rechtop ging staan. ‘Ik roep Keith Simmons op als vijandige getuige.’
Deel twee – De bekentenis
Keith verstijfde.
Hij keek naar Garrison.
‘Moet dat echt?’ fluisterde hij.
‘Jij bent de eiser, Keith,’ mompelde Garrison scherp, terwijl hij het zweet van zijn bovenlip veegde. ‘Kom naar boven. En in hemelsnaam, lieg niet. Ze weet duidelijk alles.’
Keith liep naar de getuigenbank. Zijn benen voelden zwaar aan, alsof hij door nat cement waadde.
Hij ging zitten en de gerechtsdeurwaarder beëdigde hem. Keith keek de rechtszaal in en probeerde zijn kalmte te bewaren.
Hij was Keith Simmons. Hij was een succesvolle zakenman. Hij sloot deals. Deze oudere vrouw in een wit pak blufte. Dat moest wel.
Katherine liep naar het podium. Ze had geen papieren bij zich. Ze legde haar handen op het hout en keek hem aan.
‘Meneer Simmons,’ begon ze, haar stem bedrieglijk licht. ‘Laten we het hebben over de verkeersopstopping waar u het eerder over had – de verkeersopstopping die mijn dochter zogenaamd heeft vertraagd.’
Keith snoof nerveus.
“Het was een beeldspraak. Ze is altijd te laat. Ze is ongeorganiseerd.”
‘Ongeorganiseerd?’ herhaalde Katherine. ‘Is dat de reden waarom jij alle financiën binnen het huwelijk regelde – omdat Grace te ongeorganiseerd was om cijfers te begrijpen?’
‘Precies,’ zei Keith, die wat meer zelfvertrouwen kreeg. ‘Grace is een dromer. Ze schildert. Ze doet vrijwilligerswerk in het dierenasiel. Ze snapt niets van rendement op investeringen of aandelenposities. Ik heb er alles aan gedaan om onze toekomst veilig te stellen.’
‘Om je toekomst veilig te stellen,’ zei Katherine knikkend. ‘Is dat de reden waarom je op 14 maart van dit jaar een appartement in Miami hebt gekocht – dat appartement dat op naam staat van Simmons Holdings LLC?’
Keith knipperde met zijn ogen.
“Dat… dat was een beleggingspand voor de portefeuille.”
‘Vreemd,’ zei Katherine. ‘Want volgens de creditcardafschriften die bij dat pand horen – afschriften die u probeerde te versnipperen, maar die uw assistente, de zeer overwerkte mevrouw Higgins, vergat te verwijderen uit de digitale prullenbak – heeft u meubels voor een kinderkamer gekocht.’
Grace hapte naar adem in de zaal. Ze sloeg haar hand voor haar mond.
‘Het was in scène gezet,’ zei Keith snel. ‘In scène gezet om de verkoopwaarde te verhogen.’
‘Voor de show,’ beaamde Katherine, terwijl ze een stap dichterbij kwam. ‘En de diamanten tennisarmband die drie dagen later bij Tiffany’s op Fifth Avenue werd gekocht – was die ook voor de show, of was die voor de vrouw die in het appartement woonde?’
‘Bezwaar,’ onderbrak Garrison, terwijl hij opstond, ook al leek het alsof hij liever ergens anders was. ‘Relevantie, Edelheer. New York is een staat waar echtscheiding zonder schuldvraag geldt. Ontrouw heeft geen invloed op de verdeling van de bezittingen.’
‘Dat is wel het geval als er huwelijksgelden zijn gebruikt om het mogelijk te maken,’ oordeelde rechter Henderson, terwijl hij Keith met een strenge blik aankeek. ‘Verworpen. Beantwoord de vraag, meneer Simmons.’
Keith klemde zich vast aan de reling van de getuigenbank.
“Ik—ik weet niet waar ze het over heeft.”
Katherine glimlachte.
Het was de grijns van een roofdier dat al bloed had geproefd.
‘Echt niet?’ vroeg ze kalm. ‘Oké. Laten we het even niet over het appartement hebben. We komen later nog wel op Sasha terug.’
Keith deinsde terug bij het horen van de naam.
‘Laten we het eens hebben over uw bedrijf, Apex Ventures,’ vervolgde Katherine. ‘U hebt onder ede verklaard dat uw inkomen vorig jaar vierhonderdduizend dollar bedroeg.’
‘Dat klopt,’ zei Keith snel. ‘De markt stond in de min.’
‘De markt stond laag,’ herhaalde Katherine, bijna geamuseerd. Ze draaide zich om naar de lege jurybank en vervolgens weer naar de rechter. ‘Edele rechter, ik heb hier bankafschriften van de First National Bank of Cyprus. Daaruit blijkt dat er op exact dezelfde dag dat meneer Simmons beweerde dat ‘de markt laag stond’, een bedrag van twee miljoen dollar is overgemaakt naar een rekening van Apex Ventures.’
Ze hield een stuk papier omhoog.
« En hier is het opnamebewijs. Meneer Simmons, kunt u de rechtbank vertellen waar u die twee miljoen dollar voor gebruikt heeft? »
