De aanwezigen kwamen schuifelend overeind.
Rechter Henderson kwam binnenstormen, zijn zwarte toga wapperend. Hij was een man met scherpe hoeken en weinig geduld, bekend om zijn meedogenloze efficiëntie waarmee hij zijn zaken afhandelde. Hij nam plaats, zette zijn bril recht en keek neer op de partijen.
‘Neem plaats,’ beval Henderson.
Hij opende het dossier dat voor hem lag.
“Zaaknummer 24-NIV-0091, Simmons versus Simmons. We zijn hier voor de voorlopige hoorzitting betreffende de verdeling van de bezittingen en het verzoek om partneralimentatie.”
Hij keek naar de tafel van de eiser.
« Meneer Ford. Fijn u weer te zien. »
‘En u, Edelheer,’ zei Garrison, terwijl hij kalm opstond. ‘We zijn klaar om verder te gaan.’
De rechter richtte zijn blik op de tafel van de verdediging. Hij fronste zijn wenkbrauwen.
Grace stond langzaam op.
‘Mevrouw Simmons,’ zei rechter Henderson, zijn stem galmde lichtjes in de hoge zaal. ‘Ik zie dat u alleen bent. Verwacht u een advocaat?’
Grace schraapte haar keel. Haar stem was zacht en trilde een beetje.
“Ik—ik ben het, Edelheer. Ze kan elk moment arriveren.”
Keith liet een luide, theatrale snuif horen. Hij bedekte zijn mond met zijn hand, maar het geluid was onmiskenbaar.
Rechter Henderson richtte zijn blik onmiddellijk op Keith.
‘Is er iets grappigs, meneer Simmons?’
Garrison sprong onmiddellijk overeind en legde een hand op Keiths schouder om hem tegen te houden.
« Mijn excuses, Edelheer. Mijn cliënt is gewoon gefrustreerd. Dit proces sleept zich al lang voort en de spanning is aanzienlijk. »
‘Houd de frustratie van uw cliënt stil, meneer Ford,’ waarschuwde de rechter.
Hij draaide zich weer naar Grace om.
“Mevrouw Simmons, de zitting is vijf minuten geleden begonnen. U kent de regels. Als uw advocaat niet aanwezig is—”
‘Ze komt eraan,’ hield Grace vol, haar stem iets krachtiger wordend. ‘Er was file.’
‘Verkeer?’ mompelde Keith, terwijl hij voorover leunde zodat zijn stem door het gangpad te horen was. ‘Of misschien is je cheque niet gedekt, Grace. Oh, wacht. Je kunt geen cheques uitschrijven. Ik heb de kaarten vanochtend geblokkeerd.’
‘Meneer Simmons,’ snauwde de rechter, terwijl hij met zijn hamer sloeg. ‘Nog één uitbarsting en ik veroordeel u wegens minachting van het hof.’
‘Mijn excuses, Edelheer,’ zei Keith, terwijl hij opstond en zijn jasje dichtknoopte, alsof hij nederig was. ‘Ik wil gewoon eerlijk zijn. Mijn vrouw is duidelijk overstuur. Ze begrijpt de complexiteit van de wet niet. Ze heeft geen inkomen, geen middelen. Ik heb haar vorige week een genereuze schikking aangeboden: vijftigduizend dollar en de Lexus uit 2018. Ze heeft geweigerd.’
Keith draaide zich om en keek Grace aan, zijn ogen koud.
“Ik heb geprobeerd je te helpen, Grace. Maar je bleef maar spelletjes spelen. En kijk nu eens naar jezelf. Je zit daar met niets. Je hebt geen advocaat, want niemand wil een zaak voor het goede doel.”
‘Meneer Ford. Houd uw cliënt in bedwang,’ snauwde rechter Henderson.
‘Edele rechter,’ onderbrak Garrison kalm, ‘hoewel de emotie van mijn cliënt betreurenswaardig is, is zijn punt procedureel gezien terecht. We verspillen de tijd van de rechtbank. Mevrouw Simmons heeft duidelijk geen juridische vertegenwoordiging. Op basis van het precedent van Vargas v. State verzoeken wij om onmiddellijk over te gaan tot een verstekvonnis over de verdeling van de bezittingen. Ze heeft maanden de tijd gehad om zich voor te bereiden.’
Rechter Henderson keek naar Grace. Hij zag er moe uit.
« Mevrouw Simmons, meneer Ford heeft technisch gezien gelijk. De tijd van de rechtbank is kostbaar. Als u nu geen advocaat kunt vinden, moet ik ervan uitgaan dat u uzelf vertegenwoordigt , en gezien de complexiteit van de forensische boekhouding die bij de nalatenschap van uw man komt kijken, zou dat onverstandig zijn. »
‘Ik vertegenwoordig mezelf niet,’ zei Grace, haar ogen gericht op de dubbele mahoniehouten deuren achter in de kamer. ‘Alstublieft. Nog maar twee minuten.’
‘Ze treuzelt,’ siste Keith. ‘Ze heeft niemand. Haar vader was monteur en haar vriendinnen zijn allemaal huisvrouwen uit de buitenwijken. Wie moet ze bellen? De Ghostbusters?’
Keith lachte opnieuw, een scherp, blaffend geluid. Hij voelde zich onoverwinnelijk. Hij keek naar Grace – de vrouw die hij ooit had beloofd lief te hebben en te koesteren – en zag alleen een obstakel dat hij op het punt stond te verpletteren. Hij wilde haar vernederen. Hij wilde dat ze wist dat hem verlaten de grootste fout van haar leven was.
‘Edele rechter,’ drong Garrison aan, in de wetenschap dat het raak zou zijn, ‘ik stel voor haar verzoek om uitstel af te wijzen. Laten we een einde maken aan deze schijnvertoning.’
Rechter Henderson zuchtte. Hij pakte zijn hamer op.
“Mevrouw Simmons, het spijt me. We kunnen niet langer wachten. We gaan verder met—”
Bam.
De dubbele deuren achter in de rechtszaal gingen niet zomaar open; ze werden met een enorme kracht wijd opengesperd, waardoor de kozijnen rammelden. Het geluid galmde als een geweerschot.
Iedereen draaide zich om.
Keith draaide zich om in zijn stoel, geïrriteerd door de onderbreking. Garrison fronste zijn wenkbrauwen, zijn pen zweefde boven zijn notitieblok. De rechtszaal viel in een verbijsterde stilte.
In de deuropening stond geen overspannen advocaat van de openbare verdediging. Het was geen goedkope advocaat van een winkelcentrum.
Daar stond een vrouw die eruitzag alsof ze eind zestig was, hoewel haar houding zo stijf was als een stalen balk. Ze droeg een wit, op maat gemaakt pak dat waarschijnlijk meer kostte dan de hele garderobe van Keith. Haar zilvergrijze haar was in een scherpe, angstaanjagend precieze bob geknipt. Ze droeg een donkere zonnebril, die ze langzaam afzette, waardoor haar doordringende, ijsblauwe ogen zichtbaar werden – ogen die senatoren, CEO’s en federale rechters in Washington D.C. hadden aangestaard.
Achter haar liepen drie junior medewerkers, allen met dikke leren aktetassen, in een V-formatie als straaljagers die een bommenwerper escorteren.
De vrouw had geen haast. Ze liep door het middenpad, het tikken van haar hakken klonk als een metronoom die de laatste seconden van Keiths zorgeloze leven aftelde.
Garrison Ford, de Slager van Broadway, liet zijn pen vallen. Zijn mond opende zich een klein beetje. Zijn gezicht – gewoonlijk een masker van arrogantie – werd bleek.
‘Nee,’ fluisterde Garrison, met een duidelijke trilling in zijn stem. ‘Dat is onmogelijk.’
‘Wie is dat?’ vroeg Keith, verward door de reactie van zijn advocaat. ‘Is dat haar moeder? Grace’s moeder is overleden. Ze vertelde me dat ze in feite een wees was.’
De vrouw liep naar de verdedigingstafel. Ze keek niet naar Grace. Ze keek niet naar de rechter. Ze draaide zich langzaam om en keek Keith Simmons recht in de ogen.
Ze glimlachte, maar het was geen vriendelijke glimlach. Het was het soort glimlach dat een haai zou geven voordat hij een zeehond de diepte in sleurt.
‘Sorry dat ik te laat ben,’ zei ze, haar stem kalm, beschaafd en zonder microfoon hoorbaar in elke hoek van de kamer. ‘Ik moest een paar verzoeken indienen bij het Hooggerechtshof met betrekking tot uw financiën, meneer Simmons. Het duurde langer dan verwacht om al uw offshore-rekeningen op te sommen.’
Keith verstijfde.
Rechter Henderson boog zich voorover, zijn ogen plotseling wijd opengesperd.
« Advocaat, wilt u uw naam noemen voor de notulen? »
De vrouw legde een visitekaartje met goudopdruk op het bureau van de stenograaf. Ze draaide zich naar de rechter.
‘Katherine Bennett,’ zei ze. ‘Senior managing partner bij Bennett, Crown & Sterling in Washington, DC. Ik treed op als advocaat van de verdachte.’
Ze aarzelde even en keek toen weer naar Keith.
“En ik ben ook haar moeder.”
Na de introductie van Katherine Bennett viel er een doodse stilte.
Het was het soort stilte dat doorgaans volgt op een bomaanslag.
Keith knipperde met zijn ogen, zijn hersenen probeerden de informatie te verwerken.
‘Moeder?’ stamelde hij, terwijl hij van de imposante vrouw in het wit naar zijn trillende vrouw keek. ‘Grace, je zei dat je moeder… Je zei dat ze er niet meer was.’
Grace keek eindelijk op, haar ogen vochtig maar haar kin omhoog.
‘Ik zei dat ze uit mijn leven was verdwenen, Keith. Ik zei niet dat ze dood was. We hadden tot gisteren geen contact meer.’
‘Vervreemd’, herhaalde Katherine, het woord rolde als een vonnis van haar tong.
Ze liep om de verdedigingstafel heen en nam plaats naast Grace. Ze omhelsde haar dochter niet – nog niet. Dit was een zakelijke aangelegenheid.
Ze zette een zware aktentas op tafel en klikte de sluitingen open.
« Grace verliet twintig jaar geleden haar ouderlijk huis om te ontsnappen aan de druk van mijn wereld, » zei Katherine nuchter. « Ze wilde een eenvoudig leven. Ze wilde geliefd worden om wie ze was, niet om de naam Bennett. »
Katherine richtte haar blik op Garrison Ford. De advocaat van de tegenpartij probeerde zich op dat moment kleiner te laten lijken in zijn stoel.
‘Hallo Garrison,’ zei Katherine vriendelijk. ‘Ik heb je niet meer gezien sinds de rechtszaak rond de fusie van OracleTech in 2015. Je was toen nog maar net een medewerker, toch? Je haalde koffie voor het procesteam.’
Garrison schraapte zijn keel, zijn gezicht kleurde dieprood.
“Mevrouw Bennett, het is een eer. Ik wist niet dat u tot de advocatuur in New York was toegelaten.”
‘Ik ben toegelaten tot de advocatuur in New York, Californië, Washington D.C. en tot het Internationaal Gerechtshof in Den Haag,’ antwoordde ze, zonder haar blik af te wenden. ‘Ik houd me doorgaans bezig met constitutioneel recht en fusies van miljardenbedrijven. Maar toen mijn dochter me gisteren huilend belde en vertelde dat een marketingmanager van een lager niveau met een enorm ego haar probeerde te intimideren…’
Katherine pauzeerde even, zodat de beschrijving op haar in kon werken.
“Ik besloot een uitzondering te maken.”
‘Bezwaar!’ riep Keith, terwijl hij opstond. Paniek begon in zijn stem door te klinken. ‘Persoonlijke aanval! Wie denkt ze wel dat ze is?’
‘Ga zitten, meneer Simmons,’ snauwde rechter Henderson.
