Hij zat daar in zijn pak van drieduizend dollar, lachend met zijn peperdure advocaat en wijzend naar de lege stoel naast zijn vrouw.
Keith Simmons dacht dat de scheiding al rond was.
Hij dacht dat Grace instortte als haar bankrekeningen werden geblokkeerd. Hij dacht dat het opzeggen van haar bankpassen diezelfde ochtend betekende dat ze nooit een fatsoenlijke advocaat zou kunnen inhuren, als ze al een advocaat zou kunnen vinden. Hij had de rechter zelfs, half grappend, verteld dat ze te incompetent was om een advocaat te vinden.
Maar Keith was één cruciaal detail over Grace’s verleden vergeten: namelijk wie haar had gebaard.
Toen de deuren van de rechtszaal uiteindelijk opengingen en ze binnenkwam, verdween de grijns niet alleen van Keiths gezicht, het was alsof alle kleur uit zijn hele wezen wegvloeide.
U staat op het punt getuige te zijn van een van de meest meedogenloze rechtszaken ooit in het gerechtsgebouw van Manhattan in New York City, Verenigde Staten.
De lucht in rechtszaal 304 was muf en rook vaag naar vloerwas en oud papier. Het was de geur van eindes, de geur van huwelijken die onder tl-licht uiteenvielen.
Voor Keith rook de sfeer echter naar overwinning.
Hij trok de manchetten van zijn maatpak recht en leunde achterover in de leren fauteuil aan de tafel van de eiser. Hij keek op zijn horloge – een vintage Patek Philippe die meer kostte dan de gemiddelde auto van een Amerikaan – en liet een scherpe, spottende zucht door zijn neus ontsnappen.
‘Ze is te laat,’ fluisterde Keith tegen de man naast hem. ‘Of misschien heeft ze eindelijk ingezien dat het goedkoper is om het gewoon op te geven.’
Naast hem zat Garrison Ford.
Garrison was niet zomaar een advocaat. Hij was een wapen. Als senior partner bij Ford, Miller & O’Connell stond hij in New Yorkse juridische kringen bekend als de Slager van Broadway . Hij won niet alleen echtscheidingszaken; hij maakte de tegenstanders met de grond gelijk totdat er niets anders overbleef dan as en een zeer gunstige schikking.
Garrison streek zijn zilveren stropdas glad, terwijl hij met een roofzuchtige, verveelde blik de documenten overkeek.
‘Het maakt niet uit of ze komt opdagen, Keith,’ mompelde Garrison, zijn stem klonk als grind over glas. ‘We hebben maandag een spoedverzoek ingediend om de gezamenlijke bezittingen te bevriezen. Ze heeft geen toegang tot liquide middelen. Geen honorarium betekent geen vertegenwoordiging. Geen vertegenwoordiging tegen mij betekent dat ze er met de kruimels vandoor gaat die we haar toewerpen.’
Keith grijnsde en keek de overkant van het gangpad aan.
Grace zat daar helemaal alleen.
Ze zag er kleiner uit dan Keith zich herinnerde. Ze droeg een eenvoudige antracietgrijze jurk die ze al jaren had. Haar handen waren netjes gevouwen op de gehavende eikenhouten tafel, haar vingers zo strak in elkaar gevlochten dat haar knokkels wit waren geworden.
Er lagen geen stapels dossiers voor haar, geen juridisch medewerkers die strategieën bespraken, geen kan ijswater. Alleen Grace, die strak voor zich uit staarde naar de lege rechterstafel.
‘Kijk haar eens,’ grinnikte Keith, hard genoeg zodat de paar toeschouwers achterin het konden horen. ‘Het is bijna zielig. Net alsof je naar een hert kijkt dat op een vrachtwagen wacht.’
‘Concentratie,’ waarschuwde Garrison, hoewel er een kleine glimlach op zijn lippen verscheen. ‘Rechter Henderson hecht veel waarde aan fatsoen. Laten we dit snel afhandelen. Ik heb een lunchreservering bij Le Bernardin om één uur.’
‘Maak je geen zorgen, Garrison. Over een uur ben ik een vrij man en gaat zij op zoek naar een studio-appartement in Queens.’
De gerechtsdeurwaarder, een corpulente man genaamd agent Kowalski, die al zoveel scheidingen had meegemaakt dat hij zijn geloof in de mensheid al twee keer had verloren, brulde:
“Allen staan op! De geachte rechter Lawrence P. Henderson heeft de leiding.”
