Bleke kip wordt meestal geassocieerd met grootschalige commerciële pluimveehouderij.
Deze kippen worden gefokt voor snelle groei en efficiëntie. Hun voeding wordt nauwlettend in de gaten gehouden om de gewichtstoename te maximaliseren, en ze leven doorgaans binnenshuis met weinig bewegingsruimte. Dit systeem produceert betaalbare kip in enorme hoeveelheden, wat verklaart waarom lichtgekleurd vlees zo vaak in de supermarkt te vinden is. Hoewel de bleke kleur niet automatisch betekent dat het vlees ongezond of onveilig is, weerspiegelt het wel een productiemodel dat meer gericht is op snelheid dan op natuurlijk gedrag.
Een gele kip duidt meestal op een andere achtergrond.
De diepere kleur is vaak afkomstig van voer dat rijk is aan natuurlijke pigmenten, zoals maïs, goudsbloem of andere planten die carotenoïden bevatten. Kippen die meer tijd buiten doorbrengen, scharrelen in het gras en insecten eten, ontwikkelen ook vaak een goudkleurige tint. Langzamere groei en meer beweging leiden vaak tot steviger vlees en een vollere smaak – wat veel mensen omschrijven als kip die smaakt zoals vroeger.
