Eenmaal buiten leek de lucht zwaarder. Ik had zijn telefoon in mijn tas. Ik heb hem meteen gebeld. Berichten. Weer. En nog eens.
Ik ging naar huis zonder echt te rijden, en speelde de eindeloze scène opnieuw af. Ik had hem moeten volgen. Ik had hem moeten dwingen te spreken. Schuldgevoel vraagt nooit om toestemming: het slaat toe.
Uren gingen voorbij. Om 3:47 uur ‘s nachts begreep ik wat mijn hart weigerde toe te geven: het negeerde me niet.
In de vroege ochtend ging de telefoon. Het was niet hij.
« De politie. Uw zoon werd bewusteloos gevonden. »
Ze spraken over een ongeluk. Een auto die in de garage stond aan. Koolmonoxide. Schone woorden. Te schoon.
Ik zag zijn sleutels zorgvuldig op de motorkap van een andere auto liggen. Niet gevallen. Poseerd.
Toen trilde mijn telefoon.
Bankwaarschuwing. Binnenkomende overboeking: $50 miljoen.
Alles bevroor.
Later, bij hem thuis, gaf Sierra me een doos met « oude dingen ». Binnenin: een zwart notitieboekje. Met een zwaar hart won ik.
In mijn auto heb ik hem geopend.
De pagina’s bevatten eenvoudige, bijna banale aantekeningen:
« Ze zijn ineens geïnteresseerd in mijn rekeningen. »
« Ze vragen me om mijn wachtwoorden. »
« Leonard wil dat ik iets onderteken. Ik vind het niet leuk. »
Het laatste voorgerecht, gedateerde dineravond:
« Ze willen dat ik vanavond teken. Ik kan geen tijd meer kopen. Maar het geld is nu veilig bij mama. »
Hij beschreef geen angst. Hij was zich aan het voorbereiden.
