In de dagen daarna viel alles op zijn plek. Een versleten document. Een onvolledige handtekening. Een contract voor de herverdeling van huwelijkse bezittingen. Een buurman die Leonard bij de garage had gezien op de avond van de dood van mijn zoon.
Toen de familie Hayes met hun advocaat bij mij thuis kwam om « transparantie en samenwerking » te eisen, zei ik niets. Stilte is soms een pantser.
Toen het moment daar was, legde ik het notitieboekje op tafel. Dan de foto’s. Daarna het gescheurde document. Toen de getuigenis.
Hun vertrouwen is ingestort.
Mijn zoon had aanwijzingen achtergelaten. Niet om te beschuldigen. Om zichzelf te beschermen. En om mezelf te beschermen.
Het onderzoek volgde. De verplichtingen. Arrestaties. Leonard Hayes werd voor zijn huis geboeid.
Ik zocht geen wraak. Ik heb de waarheid verteld.
Met het geld dat mijn zoon had bewaard, richtte ik een stichting op in zijn naam. Om degenen te helpen die, net als hij, talent hadden maar weinig bescherming.
Op een ochtend kwam ik terug naar de begraafplaats met haar notitieboekje. Ik sloeg het open op de eerste pagina.
« Ik denk dat mama vandaag trots op me zou zijn. »
Ik heb hem daar achtergelaten, bij hem.
Hij had zijn waarheid aan mij toevertrouwd.
Ik heb haar beschermd.
