Het eerste teken dat er iets mis was met mijn zoon was geen huilbui of driftbui. Het was zijn ademhaling. Stil. Gecontroleerd. Zoals die van een man die worstelt om niet in het openbaar in te storten.
Zo begon het allemaal die avond, rond de tafel van haar schoonouders. Mijn zoon zat tegenover me. Zijn borst ging te snel op en neer, zijn handen trilden ondanks zijn pogingen ze te immobiliseren, en zijn blik week voortdurend af. Mijn naam is Josephine Blake, en die avond bracht mijn leven naar een plek waar ik eigenlijk nooit meer van terugkwam.
De eetkamer was te licht. De kroonluchter zoemde zachtjes, als een waarschuwing. De geur van gebraden kip en dure wijn zweefde door de lucht, maar er was iets scherpers mee vermengd: angst. Zijn angst.
Zijn vrouw, Sierra, glimlachte verstijfd. Patricia Hayes serveerde de wijn zonder haar ogen van mijn zoon af te wenden. Leonard Hayes daarentegen keek zwijgend toe, met de kalme spanning van mannen die denken al een stap voor te zijn.
Toen veranderde alles.
De hand van mijn zoon gleed onder de tafel en kneep in de mijne. Sterk. Koud. Wanhopig. Geen gebaar van genegenheid: een kreet om hulp. Zijn duim tikte drie keer snel op mijn pols. Hij schoof iets tegen mijn handpalm: zijn telefoon, verborgen onder een handdoek die hij als een brandend geheim op mijn schoot legde.
Hij fluisterde zonder me aan te kijken:
« Mam, niet tegenspreken. Accepteer het alsjeblieft. »
Zijn stem brak. Zijn been trilde onder de tafel. Ik fluisterde:
« Harlon, wat ben je aan het doen? »
Hij schudde onmerkbaar zijn hoofd. Leonard stond zonder een woord op en verliet de kamer. Niemand heeft er iets van gereageerd. Alles was verkeerd in deze scène.
« Mam… Ik kan in gevaar zijn. »
Zijn ogen waren vochtig, doodsbang. Dat was de laatste zin die hij aan mij richtte.
Een paar minuten later stond hij te abrupt op, deed alsof hij lucht nodig had, kuste me op mijn hoofd en fluisterde:
« Ik bel je later. »
Hij is verdwenen. Niemand heeft hem behouden.
Het was de laatste keer dat ik mijn zoon levend zag.
