Later die avond, terwijl de andere personeelsleden in de keuken fluisterden, poetste Aisha stilletjes het zilverwerk. Maria, de huishoudster, boog zich voorover en mompelde: ‘Je bent dapper, meid. Ik heb vrouwen die twee keer zo groot waren als jij zien weglopen na een van haar driftbuien. Waarom ben je hier nog?’
Aisha glimlachte flauwtjes. ‘Omdat ik hier niet alleen ben gekomen om schoon te maken.’
Maria fronste haar wenkbrauwen. « Wat bedoel je? »
Aisha gaf geen antwoord. In plaats daarvan stapelde ze het gepoetste zilver netjes op en ging ze de gastenkamers klaarmaken. Maar haar gedachten dwaalden af – naar de reden waarom ze deze baan überhaupt had aangenomen, naar de waarheid die ze was komen ontdekken.
Boven, in de grote slaapkamer, klaagde Olivia al tegen Richard over « die nieuwe dienstmeid ». Richard wreef over zijn slapen, duidelijk moe van de constante ruzies.
Maar voor Aisha was dit slechts de eerste stap in een plan dat ofwel een geheim aan het licht zou brengen… ofwel haar volledig zou vernietigen.
De volgende ochtend stond Aisha voor zonsopgang op. Terwijl de rest van het landhuis nog stil was, begon ze aan haar ronde: ze stofte de bibliotheek af, poetste de zilveren lijsten in de gang en onthield discreet de plattegrond van elke kamer.
Ze wist al dat Olivia wel iets zou vinden om kritiek op te hebben. De truc was om niet te reageren.
En jawel hoor, tijdens het ontbijt deed Olivia alsof ze de tafeldekking aan het « inspecteren » was. « Vorken links, Aisha. Links. Is dat nou zo moeilijk? »
