Ja, mevrouw,’ antwoordde Aisha kalm, terwijl ze ze zonder een spoor van irritatie verplaatste.
Olivia kneep haar ogen samen. ‘Je denkt zeker dat je slim bent, hè? Wacht maar af. Je zult nog wel bezwijken.’
Maar de dagen werden weken, en Aisha bezweek niet. Ze overleefde niet alleen, ze anticipeerde ook. Olivia’s koffie was altijd op de perfecte temperatuur, haar jurken werden gestoomd voordat ze erom vroeg, haar schoenen waren tot in de puntjes gepoetst.
Richard begon het op te merken. « Ze is hier al meer dan een maand, » merkte hij op een avond op. « Dat is… een record. »
Olivia wuifde haar afwijzend weg. « Ze is te verdragen – voorlopig. »
Wat Olivia niet wist, was dat Aisha stiekem alles over haar te weten kwam: haar stemmingen, haar gewoonten, zelfs de avonden dat ze het landhuis verliet onder het voorwendsel van ‘liefdadigheidsevenementen’.
Op een donderdagavond, terwijl Olivia weg was, was Aisha aan het stofzuigen in Richards studeerkamer toen ze de deur hoorde opengaan. Richard keek verrast haar te zien.
“Oh, ik dacht dat je al naar huis was gegaan.”
