‘Lage frequenties kalmeren baby’s,’ zei de man zachtjes. ‘Dat heb ik van mijn oma geleerd. Ze heeft elf kinderen grootgebracht. Ze zei dat neuriën het enige was dat hielp als ze ziek waren.’
Hij bleef neuriën, bleef wiegen.
“Je baby voelt je paniek. Ze voedt zich met je angst. Je moet even rustig ademhalen, mama.”
“Ik adem.”
‘Nee, jij overleeft. Dat is een verschil.’ Hij keek me aan met de vriendelijkste ogen die ik ooit had gezien. Ze pasten totaal niet bij de rest van zijn uiterlijk. ‘Hoe heet ze?’
« Lelie. »
‘Mooie naam. Ik ben Thomas.’ Hij bleef neuriën voor Lily, die nu met een klein handje naar hem uitreikte. ‘Eerste baby?’
Ik knikte.
‘De eerste keer is altijd het engst. Elke keer dat je koorts hebt, voelt het alsof de wereld vergaat.’ Hij bekeek Lily aandachtig. ‘Hoe hoog is haar temperatuur?’
« 104,2, voor zover ik weet. »
Thomas’ gezicht betrok. « Dat is een hoge waarde, maar nog geen epileptische aanval. Heeft ze recentelijk vaccinaties gehad? »
« Drie dagen geleden. Haar vaccinaties van zes maanden. »
‘Ah.’ Thomas knikte begrijpend. ‘Een reactie op het vaccin. Hoge koorts, prikkelbaarheid, waarschijnlijk wat zwelling op de injectieplaatsen?’
Ik controleerde Lily’s dijbeen, waar ik wist dat de injecties waren gezet. Het was rood en gezwollen.
‘Hoe wist je dat?’
‘Ik ben kinderverpleegkundige,’ zei Thomas, en mijn hele wereld stond op zijn kop.
Was deze man, deze motorrijder met doodskoppen op zijn vest en vlammentatoeages op zijn armen, een kinderverpleegkundige?
‘Die blik zie ik vaker,’ zei Thomas met een kleine glimlach. ‘Ja, ik verzorg zieke baby’s voor mijn werk. Nee, zo kleed ik me niet op mijn werk. En ja, ik ben erg goed in mijn werk.’
“Het spijt me, ik bedoelde het niet—”
“Je bedoelde precies wat iedereen bedoelt. Dat ik er eng uitzie. Dat ik gevaarlijk uitzie. Dat ik de laatste persoon ben die je in de buurt van je kind wilt hebben.”
Hij was niet boos. Hij gaf alleen de feiten weer.
“Maar op dit moment ben ik de enige in deze spoedeisende hulp die u kan helpen.”
Hij had gelijk. Lily was voor het eerst in uren kalm, maar bleef Thomas gefascineerd aankijken.
‘Mag ik?’ vroeg Thomas opnieuw, terwijl hij zijn armen uitstrekte.
Ditmaal aarzelde ik slechts een moment voordat ik Lily voorzichtig aan hem overhandigde.
Thomas nam mijn baby met het gemak en de geoefende houding van iemand die al duizenden baby’s had vastgehouden. Hij wiegde Lily tegen zijn brede borst, met de ene hand haar hoofdje ondersteunend en met de andere zachtjes over haar rug wrijvend. Hij hervatte het neuriën en voegde een zacht ritmisch ritme toe aan zijn bewegingen.
‘Ze ademt moeizaam,’ zei Thomas zachtjes. ‘Waarschijnlijk heeft ze wat last van verstopping op de borst. Heeft ze gehoest?’
“Een beetje. De dokter zei dat het gewoon een verkoudheid was.”
