Maar een scherpe pijn van mogelijk herstel.
Toen kwam het huilen.
Luid.
Ongecontroleerd.
Alsof alles wat ik twee jaar lang had ingeslikt nu ineens toestemming kreeg om eruit te komen.
De volgende ochtend
Ik sliep nauwelijks.
Ik lag wakker met de kaart op mijn nachtkastje, alsof ik bang was dat het een droom was en dat hij zou verdwijnen als ik mijn ogen sloot.
Toen de zon opkwam, stond ik op alsof ik in een trance was.
Brad zat al aan tafel met koffie.
Hij keek op en zag meteen dat er iets anders was.
“Wat is er?” vroeg hij, bezorgd.
Ik legde de kaart neer.
Hij las hem langzaam.
En toen zag ik hoe zijn gezicht veranderde.
Van verwarring. Naar schok. Naar boosheid.
“Waarom heb je dit nu pas?” vroeg hij zacht.
“Ik heb het net gevonden,” fluisterde ik.
Brad keek naar de envelop.
“Wie heeft dit…?” begon hij.
Maar ik wist het al.
En ik haatte dat ik het wist.
Ik zei alleen:
“Nigel.”
Mijn ex-man.
Karen’s vader.
