De confrontatie met Nigel
We reden naar Nigel diezelfde ochtend.
Ik voelde mijn handen trillen op mijn schoot.
Het was niet alleen spanning.
Het was woede.
Want dit was niet zomaar een kaart.
Dit was twee jaar van stilte.
Twee jaar van gemis.
Twee jaar van verdriet.
En mijn dochter had die hele tijd gedacht dat ik haar niet wilde zien — omdat ik niet reageerde.
Nigel deed open met een uitdrukking alsof hij al wist waarom we kwamen.
Zijn glimlach was klein en ongemakkelijk.
“Hallo,” zei hij.
Ik hield de kaart omhoog.
Zijn gezicht werd bleek.
“Nigel,” zei ik, en mijn stem klonk harder dan ik me voelde, “waarom lag dit in mijn lade?”
Hij slikte.
“Ik… ik was van plan om het te geven,” zei hij.
“Wanneer?” vroeg Brad, ijzig. “Over tien jaar?”
Nigel keek naar de grond.
“Ik vergat het,” zei hij zacht. “Ik dacht… ik dacht dat het niet belangrijk was.”
Die woorden deden mij pijn alsof iemand mij sloeg.
“Niet belangrijk?” herhaalde ik, mijn stem brekend. “Mijn dochter schrijft dat ze van me houdt, dat ze me wil zien, en jij denkt dat dat niet belangrijk is?”
