De woorden die nooit aankwamen
“Lieve mam,
Ik weet niet of je dit ooit zult lezen, maar ik moet het proberen. Ik heb zoveel fouten gemaakt. Ik heb je zo vaak pijn gedaan en ik heb je te lang laten wachten.
Ik ben boos geweest, niet alleen op jou, maar op alles. Op het leven. Op mezelf.
Maar ik mis je.
Ik mis je meer dan ik durf toe te geven.
Ik ben naar Canada verhuisd. Ik had ruimte nodig. Ik had stilte nodig om te begrijpen wie ik ben en wat ik draag.
Ik ben niet weggegaan omdat ik jou haat. Ik ben weggegaan omdat ik niet wist hoe ik moest blijven zonder te breken.
Ik wil je zien. Ik wil opnieuw beginnen.
Als je dat ook wilt, kom dan. Of schrijf me. Of bel me.
Dit is mijn adres:
(…adres in Canada…)
Ik hou van je, mam. Dat heb ik altijd gedaan. Zelfs toen ik deed alsof het niet zo was.
Karen.”
Mijn ogen konden het papier nauwelijks volgen.
Ik huilde niet meteen.
Eerst was er alleen een soort verstijving.
Alsof mijn lichaam niet wist wat het moest doen met hoop.
Want dit was hoop.
Dit was mijn dochter.
Dit was liefde.
En het had al die tijd in een lade gelegen.
Vergeten. Vastgeplakt in tijd.
Mijn borst deed pijn, maar anders dan voorheen.
Niet de holle pijn van verlies…
