En ik fluisterde een wens.
Niet om geld.
Niet om gezondheid.
Niet om iets groots.
Alleen dit:
“Laat haar terugkomen. Al is het maar om te zeggen dat ze oké is.”
Mijn stem brak bij die laatste woorden.
De lade
Na de afwas trok ik een lade open op zoek naar een nieuwe theedoek.
Het was een lade die ik bijna nooit gebruikte, vol oude rommel: elastiekjes, een kapotte opener, verjaardagskaarsen die nooit helemaal op waren, en papieren die niemand ooit weggooide.
En daar, tussen oude rekeningen en een stapel ongebruikte enveloppen, zag ik iets dat mijn hart bijna stil liet staan.
Een kaart.
Een verjaardagskaart.
Het was niet mijn handschrift op de envelop.
Het was Karen’s handschrift.
Mijn vingers werden meteen koud.
Ik pakte de kaart alsof ik bang was dat hij zou verdwijnen.
Mijn hart bonsde zo hard dat ik het in mijn oren hoorde.
Waarom lag dit hier?
Waarom had ik dit nooit gezien?
De kaart was niet nieuw.
Hij was duidelijk al ouder. De hoek was licht gekreukt. De envelop had een vouw, alsof iemand hem in haast had weggestopt.
Ik opende hem met trillende handen.
En toen begon ik te lezen.
