Zijn gezicht stond ernstig.
Maar er zat ook ongeloof in.
“Uw dochter heeft een zeldzame aandoening gehad,” zei hij. “Een toestand waarbij de vitale functies zo sterk dalen dat het soms wordt aangezien voor overlijden. Het gebeurt zelden. Heel zelden. Maar het kan.”
Anna staarde hem aan.
“Dus jullie… jullie hebben haar dood verklaard terwijl ze leefde?” vroeg ze.
De arts slikte.
“Het spijt me,” zei hij zacht. “We hebben dit nog nooit gezien in deze vorm. Haar hartslag was ondetecteerbaar. Haar ademhaling… bijna nul.”
Max’ stem brak.
“En als die kist dicht was gebleven?” vroeg hij.
De arts keek weg.
“We willen daar niet aan denken,” zei hij.
Maar Anna dacht eraan.
Ze dacht eraan tot ze misselijk werd.
De begraafplaats wordt een plaats van ontzag
Het nieuws verspreidde zich sneller dan de mist verdween.
Mensen praatten erover alsof het een legende was.
Sommigen noemden het een wonder.
Sommigen noemden het een fout.
Sommigen noemden het goddelijk.
Maar iedereen zei hetzelfde:
“De hond wist het.”
Rex werd de volgende dagen overal genoemd.
De hond die weigerde afscheid te nemen.
De hond die blafte alsof hij een leven uit de dood trok.
Anna en Max wilden geen interviews.
Ze wilden alleen Lily.
Maar het verhaal leefde verder.
Omdat mensen behoefte hebben aan verhalen waarin het onmogelijke even mogelijk wordt.
Thuis, weken later
Lily was zwak, maar herstelde.
Ze kon niet precies herinneren wat er gebeurde.
Maar ze wist één ding.
Ze herinnerde zich Rex.
Op een avond, toen ze weer in haar bed lag en Anna naast haar zat, vroeg Lily zacht:
“Mam?”
“Ja, lieverd?”…
