Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het.
De race tegen de tijd
Iemand riep: “Bel een ambulance!”
Iemand anders riep: “Ze kan stikken!”
Een derde gilde: “Hoe kan dit?”
Maar Max was al bezig Lily voorzichtig op te tillen.
Zijn handen trilden.
Anna sloeged haar armen om Lily heen alsof ze haar opnieuw moest “bewijzen” dat ze echt was.
“Je bent veilig,” fluisterde Anna steeds weer. “Je bent hier. Mama houdt je vast.”
Lily maakte een zwak geluid.
Ze was koud.
Ze was zwak.
Maar ze leefde.
En dat was alles.
De regen begon te vallen.
Koude druppels mengden zich met tranen.
Niemand bewoog.
Niet omdat ze niet konden.
Maar omdat ze getuige waren van iets dat je niet vaak ziet:
Het moment waarop dood wordt teruggeduwd.
In het ziekenhuis: de verklaring
In het ziekenhuis stonden artsen klaar.
Een team werd opgetrommeld.
Lily werd op een brancard gelegd.
Rex wilde mee rennen, maar Max hield hem tegen.
“Ze is oké,” fluisterde Max tegen de hond, terwijl hij zelf niet geloofde dat hij die zin zei.
Anna zat in de wachtkamer, trillend, met haar jas nog nat.
Max zat naast haar, zijn handen gevouwen alsof hij iets vasthield dat anders uit elkaar zou vallen.
Een arts kwam naar hen toe…
