Niet heet, maar warm genoeg om haar alert te maken.
Ze gaf haar thee. Ze liet haar rusten. Ze belde de huisarts, die zei dat het waarschijnlijk een virus was. Rusten, drinken, afwachten.
Maar Lily’s ademhaling werd ’s nachts vreemd.
Te langzaam.
Te oppervlakkig.
Anna had haar wakker geschud.
“Lily? Lieverd? Kun je me horen?”
Lily’s ogen gingen open, maar ze leken door Anna heen te kijken. Alsof ze al heel ver weg was.
Max had 112 gebeld.
De ambulance was gekomen.
Rex was gaan blaffen alsof hij begreep dat de tijd wegtikte.
En toen ging alles te snel.
Ziekenhuislampen. Rinkelende apparaten. Artsen die dingen riepen. Het geluid van schoenen op vinylvloeren.
En toen: stilte.
Een arts met vermoeide ogen had hen in een klein kamertje gezet.
Anna wist al voordat hij sprak.
Een moeder voelt dat.
“Het spijt me,” had hij gezegd.
Max had gehijgd alsof hij geslagen was.
Anna had niets gezegd.
Ze had gewoon haar hoofd geschud, keer op keer, alsof dat de woorden kon terugnemen.
“Maar… ze was nog warm,” had Anna gefluisterd. “Ik voelde haar hand. Ze was nog warm.”
De arts had geknikt, voorzichtig.
“Het lichaam koelt niet meteen af,” had hij gezegd.
Die zin had haar misselijk gemaakt.
Het klonk als wetenschap.
Maar voor Anna was het een vloek.
Rex wist dat er iets niet klopte
Toen ze thuis kwamen zonder Lily, was Rex hysterisch.
Hij rende door het huis, naar haar kamer, naar de bank, naar de voordeur. Hij jankte, blafte, krabde. Hij draaide rondjes alsof hij haar geur zocht en weigerde te accepteren dat die niet meer naar haar toe leidde.
Anna zat op de vloer in Lily’s kamer, met haar gezicht tegen het bed gedrukt…
