Voor mijn 72e verjaardag, mijn zoon nodigde me uit voor een cruise. Ik zag het als een teken van liefde, een poging tot verzoening na vier jaar stilte. Ik had het graag zonder voorbehoud willen geloven. Maar op de tweede avond gaf een serveerster me een servet onder de tafel. Daarop stonden een paar haastig gekrabbelde woorden: « Bel de hulpdiensten. Er is iets met je thee. »
Ik voelde de kou door mijn nek gaan. Diep vanbinnen wist ik het al. De vraag was niet langer of ik ongelijk had, maar hoe ik moest overleven als degene aan wie je leven gaf besluit dat het jouwe niet meer belangrijk is.
Toch begon het allemaal op een bijna zachte manier. Op de ochtend van mijn verjaardag was er een envelop onder mijn deur geschoven: een gedrukt briefje, zonder emotie, waarin stond dat ik mezelf moest bedekken en de vertrektijd van de boot aangaf. Getekend Darren. Mijn zoon.
We hadden bijna vier jaar niet gesproken. Dus dit plotselinge gebaar had me aarzelend gemaakt, maar ik had voor hoop gekozen.
Op de steiger wachtte Darren op mij met zijn vrouw, Lyanna. Beheerste glimlachen, beleefde gebaren. De hut die ze voor mij hadden gereserveerd was comfortabel, bijna te attent: zachte dekens, boeken die ik leuk vond, een oude foto van ons tweeën. Alles leek zorgvuldig berekend.
Tijdens het diner omringden ze me, bedienden me, zorgden voor me met ongebruikelijke voorzichtigheid. Lyanna bleef me kruidenthee brengen, Darren sneed mijn vis. Ik had geraakt moeten worden. Ik voelde me vooral ongemakkelijk.
De eerste nacht overtuigde ik mezelf dat ik mijn besluit aan het nemen was. De tweede ochtend echter was er iets mis: zwaarte in het lichaam, mentale mist, tintelingen in de handen. Lyanna vroeg me naar mijn bloeddrukmedicatie en schreef alles op haar telefoon. Ik bleef glimlachen.
De thee smaakte altijd vreemd: kamille, munt, maar ook iets metaalachtigs, zoets en neps. Met elke kopje voelde ik me wat zwakker.
Op de tweede nacht nam het ongemak toe. Tremoren, hartkloppingen, krampen. Ik heb nauwelijks geslapen. Toch besloot ik niets te laten zien. Nog niet.
